Αναζητείται αλεξίβλακο (και απαντήσεις για τις τηλε-φωτιές…)

Ώρες – ώρες σκέφτομαι ότι αν υπήρχε κάποια ένεση, κάποιο χεσαμόλι που να το πίνεις και να σου προκαλεί…αλεξιβλακεία, θα πούλαγα και το ένα μου χέρι για να το αποκτήσω.
Για ένα διάστημα πίστευα ότι «το ‘χα». Ότι δεν πολυφρικάριζα με τις παπαριές.
Αλλά εδώ σφάλουν λεξικά κι εγκυκλοπαίδειες, ο «κοπτοράπτης» θα γλίτωνε;
Την «βαλίτσα» την πάω σε δύο mail που έλαβα και μ’ άφησαν στον τόπο.
Το ένα γραμμένο από έναν ψευτοαστό που αναφερόταν στα… γλυκερά και μελό ποστς κάποιων bloggers για τις φωτιές.
Το άλλο μου ήρθε… «συστημένο», από κάποια κυρία, η οποία χρησιμοποιούσε για ψευδώνυμο της, το όνομα γνωστής συναδέλφου (!) και μεταξύ άλλων «κρυάδων» με ρωτούσε τα εξής:
- «Μήπως είμαι η τάδε ή η δείνα συνάδελφος;» (ονομαστικά!)
- «Μήπως προέρχομαι από συγκεκριμένη πολιτική κίνηση;» (!!!) και άλλες παπαριές, ωστόσο «γαζωμένες» σε στυλ… καθυπαγόρευσης…(αδόκιμη η λεξούλα, αλλά με βολεύει…).
Ξεκινάω ανάποδα και αρχίζω το «γαζί» από τη δεύτερη κυρία.
α) Καλό θα ήταν τέτοιου είδους απορίες να μου τις «ποστάρετε» στα σχόλια. Να μας παίρνουν μάτι άπαντες και άπασες, γιατί στο κοπτοραπτείο τις πόρτες τις αφήνουμε ανοιχτές. Γι’ αυτό και επιλέγω να σας απαντήσω από εδώ και ουχί στο μέιλ σας.
β) Οι ονομαστικές αναφορές σε συναδέλφους υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να είναι ύποπτες. Τώρα είναι απλώς γελοίες. Θα ψάξω να βρω μια εικονίτσα του Ιουστινιανού για να σας «φυλάει» στο «Βυζάντιο», στο οποίο – εικάζω - εργάζεστε…
γ) Εγώ, μανδάμ, είμαι κοπτοραπτού. Τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, τις ξεχνάω όταν κρατάω ψαλίδι. Βέβαια, πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να ξεχαστώ…
Με την ελπίδα ότι δεν θα ξαναβρώ τέτοια παπαριά στο μέιλ μου, περαστικά σας. Α, και είπαμε, ε!: τα σχόλια σας, φόρα παρτίδα.
Τώρα, σε ό,τι αφορά τον πρώτο ένα έχω να πω: α, πάγαινε πουλάκι μου!
Πάμε τώρα στα… φλέγοντα, κυριολεκτικώς και οποιανού του βαστάει ας απαντήσει:
- Υπήρξε κάποιου είδους προβοκάτσια στα τηλεφωνήματα που «έπεφταν» στα κανάλια από κατοίκους των φλεγόμενων χωριών;
- Υπήρξαν θετικά σημεία που δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας;
- Υπήρξαν τοπικοί παράγοντες που έδιναν σε κανάλια και πυροσβεστική πλαστή εικόνα για τα όσα συνέβαιναν στον τόπο τους;
- Αντιλήφθηκε η τηλεόραση σε πόσες περιπτώσεις «χρησιμοποιήθηκε» από κατοίκους χωριών; Και δεν εννοώ με την καλή την έννοια…
- Επειδή μπορεί να μου ξέφυγε: υπήρξε κάπου δημοσιευμένη – ή αδημοσίευτη – λίστα θυμάτων. Αν κάποιος την έχει, θα ήθελα να τη δω.
Αυτά για την ώρα. Το κλείνω το «ρημάδι» να ξεκουραστούν τα λαστιχάκια του και το πρωί τα λέμε στο mediablog.gr.
Από την Παρασκευή έχω τάξει κάτι «γαζιά» προς Μεσογείων μεριά κι ακόμη να τα πατήσω η άχρηστη…

ΥΓ.: Όσοι δεν το κάνατε ακόμη, πηγαίν’ τε μια βόλτα από τον «Παραμυθά». Έγινε παππούς, ο γλυκός μας!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ (για ανησυχούντες και όχι μόνο...)

Δεν το διέλυσα το μαγαζί. Απλώς συνέρχομαι. Το βράδυ έχουμε να «γαζώσουμε» κάργα.

ΥΓ1: MonahikeLike, Swell, Ριτσάκι, Torch, Pavlo, σας ευχαριστώ όλους για τα μηνύματα σας. Και εδώ και στο μέιλ και στο mediablog.gr. Θα τα πούμε.

ΥΓ2: Κάτι λαμόγια που στέλνουν κουλές επιστολές στο e-mail της Κοπτοραπτούς, να το πάρουν αλλιώς, γιατί κρατάω και ψαλίδι. Και με εσάς θα τα πούμε το βράδυ…

ΓΙΑΤΙ;;;

Δεν μου ‘χουν μείνει λόγια. Για κόμματα, κανάλια, κράτος. Σ’ αυτή τη φωτιά όλοι αφήσαμε κάτι. Ανθρώπους, αξιοπρέπεια, ανοχή. Πενθώ μαζί με όλους, όσοι έχασαν είτε άνθρωπο είτε πίστη. Σε ανθρώπους και θεσμούς. Ο κοπτοράπτης για κανά δυο μέρες θα «σβήσει». Ίσα για να τιμήσει δυο φίλους.
Να ‘στε καλά όλοι.

Μας "μαύρισαν"...

Όλη η Ελλάδα μυρίζει. Καμένες καρδιές. Τα σπίτια που δεν κλαίνε είναι λιγοστά.
Δεν ξέρω ποιος το 'κανε.
Ο κ. Χατζηνικολάου αναρωτιόταν στο δελτίο του αν είναι δυνατόν "απέναντι από το σπίτι του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου να παίρνει φωτιά στις 4 τη νύχτα;".
Γιατί ήταν δυνατόν η μάνα με τα τέσσερα παιδιά να φανταστεί τέτοιο τέλος;
Είναι δυνατόν τόσες ψυχές να φύγουν άκλαφτες για τα παιχνίδια κάποιων...
Είναι δυνατόν να περιμένω από το μεσημέρι για να σιγουρέψω ότι δυο φιλαράκια ζουν και απλώς να ελπίζω ότι το κινητό τους είναι off;
Είναι δυνατόν;
Παιδιά, για πλάκα λέγαμε "μαυρίστε τους" - χωρίς να εννοούμε κάποιο κόμμα συγκεκριμένα - και μας μαύρισαν αυτοί. Χωρίς εισαγωγικά...
Αν είναι δυνατόν!

Προβληματάκι στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1;

Ρε παιδιά! Σεβασμός στον εργάτη! Πως έρχεστε και αποθέτετε τέτοια νέα πάνω στον κοπτοράπτη, την ώρα που το σβήνω το ευλογημένο το μηχάνημα;
Βιετνάμ έγινε λέει το ραδιόφωνο του ΑΝΤ1, όταν χθες ο Γενικός Διευθυντής Ειδήσεων και Ενημέρωσης των fm, μετέδωσε μήνυμα ακροατή, το οποίο «στόλιζε» τόσο τον ίδιο, όσο και τον έτερο των «Ραδιουργιών», Βασίλη Αδαμόπουλο.
Το θέμα βεβαίως δεν ήταν ο στολισμός, αλλά το ότι το μήνυμα ανέφερε το όνομα του ιδιοκτήτη του Ομίλου και παρουσίαζε τους δύο συνεργάτες (για να το πούμε κομψά) ως ανθρώπους της εργοδοσίας.
Ο Γιώργος Χουδαλάκης μετέδωσε το μήνυμα, αποδεχόμενος τον χαρακτηρισμό.
Ξέρετε, από αυτές τις απαντήσεις που το κεντρικό τους νόημα είναι «και ποιο είναι το πρόβλημα σου εσένα»;
Για τον ακροατή δεν πήρε όρκο κανείς, πάντως κάποιος άλλος από τα ψηλά πατώματα είχε πρόβλημα.
Και για τον λόγο αυτό, σύμφωνα με τα επί του...κοπτοραπτηρίου νέα, ο Γιώργος Χουδαλάκης για την ώρα θα βρεθεί σε... άδεια.
Αποφάσεις, λένε όσοι ξέρουν, θα ληφθούν, μετά τις εκλογές.
Μπα σε καλό σας, παρασκευιάτικα, είπα να τελειώσω μια φορά νωρίτερα και να ‘μαι πάλι στο διαβολομηχάνημα...
Τα λέμε μετά την Κυριακή!

H Κοπτοραπτού δέχθηκε... πρόταση και είπε... ναι!

Πω, πω... Από που ν’ αρχίσω... Βασικά (με πιάνουν οι ντροπές μου και έχω ένα μπλοκάρισμα, ντοντ γουόρι, θα ξεκολλήσω), πριν από λίγες μέρες χτύπησαν την πόρτα του εργαστηρίου μου κάτι ακομπλεξάριστα παιδιά -ευάερα, ευήλια- και με ρώτησαν, αν θα ήθελα να... "γαζώνουμε" παρέα.
Κοίταξα τον Κοπτοράπτη – είναι και μεγάλος ως μηχάνημα – και λέω "ρε παιδιά, χωράει ο ρημάδης; Είναι και... θεωρητικός και πιάνει τόπο...".
"Χωράει", μου είπανε, "αλλά, εννοείται, ότι το εργαστήριο σου το κρατάς!".
Κάνανε κάτι μαγικά εκεί πέρα, τεχνολογικής φύσεως και – άκου να δεις! – μου τον κάνανε και... πτυσσόμενο (τον Κοπτοράπτη)!
Να μην σας πολυζαλίζω, τα παιδιά ήταν από το mediablog.gr.
Και πλέον η Κοπτοραπτού – η ολίγον ντροπιάρα και πολύ μονόχνοτη – έκανε φίλους.
Της (blogo)καρδιάς, για να εξηγούμαστε, και όχι της τσέπης...
Η πρόταση περί... "μεταγραφής", (έτσι την αποκαλούν στο σάιτ, τρομάρα μου) ήταν από τις πιο συγκινητικές (εγώ τα λέω αυτά, που σιχαίνομαι τις κλάψες), τις πιο ανόθευτες και τις πιο ειλικρινείς που έχουν "ακουμπήσει" πάνω στον ταλαίπωρο τον Κοπτοράπτη την τελευταία δεκαετία.
Πλέον, μερικές φορές την εβδομάδα θα περνάω από εκεί να τα λέμε ένα χεράκι (mediablog.gr/koptoraptou). Και κυρίως να τα... "γαζώνουμε".
Μύξες και κλάψες, τέλος.
Παιδιά, ευχαριστώ για όλα!


ΥΓ.: Εκεί προς το βραδάκι έχω να πατήσω κάτι «γαζιά» για μερικά ενδοκαναλικά «πουκαμισάκια». Και ενδοεφημεριδικά. Έτσι, για να γελάσει λίγο το χειλάκι μας.

Σ'τα λεγα ρε γιαγιά να μη βλέπεις τηλεόραση (και να μην έρχεσαι στο φασονατζίδικο)...

Πως το παθαίνεις το εγκεφαλικό; Ρωτώ. Θέλω να πω, τη σακουλεύεσαι ότι έρχεται, έτσι δεν είναι;
Η βάβω μου πάλι, σαν το σκυλί στ’ αμπέλι θα πήγαινε.
Γιατί αν και σοφή, δεν ξέρει ότι δεν υπάρχει πλαφόν στη μαλακία.
Ανοίγει την τηλεόραση, χωρίς να ‘χει πάρει χάπι.
Έρχεται βόλτες στο φασονατζίδικο, κάθεται δίπλα στον κοπτοράπτη κι ακούει τις ξετσίπωτες τις πελάτισσες μου, χωρίς να μετρήσει πρώτα την πίεση.
Το ‘χα δει εγώ το όνειρο από την Κυριακή.
Το χειλάκι της γιαγιάς είχε αρχίσει να στραβώνει από την ώρα που ξεκίνησε το έγκριτο δελτίο του Alter.
Στο ένα «παράθυρο» ο Νίκος Καραχάλιος, υπεύθυνος πολιτικού σχεδιασμού της Νέα Δημοκρατίας.
Στο άλλο «παράθυρο» ο Giorgos Liagas, γνωστός – μέχρι ψες – παρουσιαστής του δελτίου του Star (σημερινός υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ στην τιμημένη Λάρισα).
Ο πρώτος, γραμματιζούμενος άνθρωπος αρχίζει να αναλύει ότι ο «Γιωργάκης» και ο «Κωστάκης» είναι δύο νεαροί που έχουν δώσει ραντεβού σε ένα παγκάκι με μια κοπέλα που τη λένε «Ελλάδα».
(Σε αυτό το σημείο η γιαγιά τσεκάρει το ακουστικό της, αλλά επειδή το κάνει συχνά δεν δίνω σημασία)…
Και ο δεύτερος, ψηλός και άπειρος, τον κοντράρει εξηγώντας του, γιατί η κοπέλα δεν πρέπει να κάτσει «εκεί» και πρέπει να κάτσει «εδώ».
Βλέπω τη γιαγιά να «φωσφορίζει» από τη φούρκα της.
«Ακούς πομπές, τσουπί μουουου; Τις κιλότες μας θέλουν…», φωνάζει.
Κατεβάζω ταχύτητες, βουτάω το πιεσόμετρο και ταυτοχρόνως, κλείνω την τηλεόραση γιατί η γιαγιά θα τη δώσει τη μαγκουριά, αλλά ο Liagas δεν θα τη νιώσει. Μόνο η τηλεόραση μου.
Η πάρεση δεν υποχωρεί κι αρχίζω να φοβάμαι, διότι η γιαγιά με ρωτάει αν φυτεύονται κώλοι στις παραλίες.
«Που σου ήρθε;», τη ρωτάω και μου απαντά ρετάροντας: «Α, δεν θα αναλάβει ο κ. Λιάγκας τον τομέα περιβάλλοντος;».
Στα καπάκια, τη Δευτέρα, μου ‘ρχονται τα νούμερα της ΑΒΓ (λέγε με και Agb) και αντιλαμβάνομαι ότι έχω υποπέσει στην αμαρτία της βασκανείας. Τα μάτιαξα τα κορίτσια. Πρώτη η Τρέμη, τέταρτες η Μάρα με την Έλλη.
Από κοντά και η γιαγιά. Η πάρεση – πάρεση, αλλά τα αυτιά της χωνιά.
Την Τρίτη πια με πάει πατητά. Δε με φτάνει η δουλειά στο φασονατζίδικο, η γιαγιά θέλει να ‘ρθει μαζί κι η πρώτη πελάτισσα – την τύχη μου την άρρωστη – μας προκύπτει φαν του Δημήτρη Αβραμόπουλου.
«Που δεν ξέρεις πόσο τον πείραξε που έβαλαν τον Αβραμίδη από πάνω του, ντάρλινγκ…».
Άντε τώρα δηλαδή να εξηγήσεις στην κολωνιακώτισσα ότι το γιώτα από το όμικρον το χωρίζουν μια μούτζα – πέντε δηλαδή – γράμματα της αλφαβήτου. Εδώ δεν το κατάλαβε κοτζαμάν υπουργός…
Η γιαγιούλα στο σκαμπό της είχε πάρει περίεργη κλίση, αλλά υπέθετα ότι έσκυβε για να ακούσει καλύτερα. Εκεί μάλλον «παίχτηκε» και ο ντουβρουτζάς της αγαπημένης μου γραίας.
Χωρίς χάπι – και ενώ η πελάτισσα μιλούσε με Ρηγίλλης – η γιαγιά έμαθε σε χρόνο μηδέν ότι: α) ο Γιάννης Κουρτάκης, δημοσιογράφος για όσους δεν χρωστούν να ξέρουν, θα βρεθεί στο πλευρό του Καραχάλιου (του κυρίου με το παγκάκι που λέγαμε…) στο Γραφείο Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝουΔου, β) ο Μάκης Γιομπαζολιάς – άνευ συστάσεων- κατεβαίνει με το ΠΑΣΟΚ, γ) ο Αχιλλέας Καραμανλής ξα-να-κα-τε –βαί- νει! Ντου γιου μπιλίβ ιτ; δ) η Ηρώ Πέτσα θα έχει βασικό ρόλο τη νύχτα των εκλογών στο studio της ΕΤ-3 (χιρ κάμς δε πέιν, μιλάμε) και ε) ο Λάλας θα κάνει μία πολιτική εκπομπή για… νέους στο Star.
Συγνώμη κιόλας, αλλά με τέτοιο ανεμορούφουλα θα το πάθω εγώ το εγκεφαλικό, η γριά θα γλίτωνε;