Γκιβ ε μπιτ οβ μμμ του μι...

Σε ρυθμό ματζόρε (για να ξεμπερδεύω), γαζώνω κουστουμάκια βαρετά, ραμμένα σε γραμμή αυστηρή και χρώμα γεροντί (τι να κάνω; Πουτάνα ανάγκη!!!).
Όρεξη για λακριντί καμία και μου φαίνεται θα (ξε)χέσω την τιγκελού, η οποία βρίσκει χαρά στο να με πιλατεύει με το τι θα γίνει με τη σενιόρα Στάη και με το τι θα γίνουν τόσα σακάκια παραγγελιά αν το αποφασίσει και δεν ξαναπατήσει στον Alpha.
Σιωπηλά, την κερνάω τουλουμπάκια (πολλά) και νεράκι (κρύο) μπας και φάει και σκάσει και μ’ αφήκει να δουλέψω, να τελειώνω, να πάω καμιά φορά σπίτι μου σήμερα, την καταδίκη μου μέσα!
Βγάζω τα ακουστικά και το ραδιοφωνάκι μου, κάνω ζάπινγκ στους σταθμούς και πέφτω πάνω στον «Πιτσιρίκο», για λίγο σ’ ένα διάλογο του με τη Γκίζα.
Κοντοστέκομαι! Τους παρακολουθώ για λίγο πριν αρχίσει πάλι την πρόζα του και σκέφτομαι: «Γιατί Χριστιανέ μου, δεν τα λες από καρδιάς; Όταν ρολάρεις άνευ κειμένου είσαι σαφώς καλύτερος!».
Μόλις αρχίσει η ανάγνωση, ξαναρχίζω το ζάπινγκ και πέφτω πάνω στον City.

Άι καλά! Από Δευτέρα θα γελάσουμε πολύ, σκέφτομαι γαζώνοντας μετά μανίας…
«Τι γράφεις εκεί;;;;». Η τιγκελού θεωρεί σωστό να ξεκαρφώσει το ακουστικό απ’ το πονεμένο μου αυτάκι και με την τσιριχτή της περιέργεια να προσπαθήσει να πάρει απάντηση.
«Λίστα γάμου», της απαντάω.
«Ποιος παντρεύεται;», επανέρχεται (όχι που θα κώλωνε).
«Η γάτα μου!». Παύση και σιωπή.
«Χα, χα! Είσαι αστεία! Τέλεια θα περάσουμε φέτος!» (Πούστη μου, γαμώ το παρτ τάιμ μου, γαμώ!)
Ε, εκεί τρελαίνομαι!
Με πιάνουν κι οι εγωισμοί μου που θέλω να δικαιολογήσω τον τίτλο της τρελόγκας και: βουτάω το ψαλίδι, κόβω τις τιράντες από το μπλουζάκι μου, ανακατώνω τα μαλλιά μου και ανεβαίνω πάνω στον κοπτοράπτη.
Με ύφος λάγνο α λα Αμάντα Λιρ, αρχινάω: «Γκιβ ε μπιτ οβ μμμ του μι (γιορ ε μίστερι) εντ άι γκιβ α οβ μπιτ μμμ του γιου (ιτς σοου κομφιούζινγκ). Εντ γιορ άις λάικ ε λέιζερ, εβρι τάιμ γκετ μι ντίπερ!!!».
Κόκαλο οι λοιπές γαζώτριες, με εγκεφαλικό ο κουμποτρυπάς και νομίζω ότι είδα μια μύγα να μπαίνει στο στόμα της παρλαπίπας τιγκελούς!
Μετά από τέτοιο σόου, πιστεύω ότι δεν θα με ξαναενοχλήσει κανείς εις το νέο παρτ τάιμ και ψιλοάσχετο με την ειδικότητα μου, εργασιακό μου περιβάλλον.
Την ώρα που μπήκα τσακισμένη εις την οικία μου, η πολυαγαπημένη μου μήτηρ παρακολουθούσε τις ειδήσεις του Alter.
Ειδησεογραφικώς, η ρεπόρτερ μετέδιδε: «Τα τρία τελευταία χρόνια καταστήματα με μεταποιήσεις ρούχων αρχίζουν να κάνουν και πάλι την εμφάνιση τους στις γειτονιές της Αθήνας…».
Εμένα να ‘ρθεις να ρωτήσεις, κοριτσάκι μου, τι έχει να γίνει φέτος, που σηκωθήκαν τα ποδάρια να βαρέσουν το κεφάλι!
Που τα μπλοκάκια παροχών θα πάνε σύννεφο και κάλλιο να ζητάς να σου δώσουν το βρακί τους παρά δουλειά!
Έλα, παιδί μου, να τρέχουν οι παραγγελιές!

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: picasaweb.google.com

Τσούλα πρώτη μέρα προσαρμογής!!!

«Κύριε Σαμιωτάκη, γυρίσατεεεε;», που αναρωτιόταν και η αείμνηστη η Καρέζη.
Γυρίσαμε πανάθεμα τη σκούφια μας κι αγκομαχούσαμε σήμερα σαν τα ψοφάλογα στο κέντρο της Αθήνας.
Μέχρι να φτάσουμε στο κοπτοραπτείο, είχε φτάσει η γλωσσάρα μας στην άσφαλτο, που ζεματούσε σαν τα νερά της κολάσεως, η τσουλίτσα!
Χαίρετε, καλώς σας βρήκα, κάτσε να γυρίσω και την ταμπέλα στο μαγαζί, να γράφει «ΑΝΟΙΚΤΟΝ» να μην μπερδεύονται οι περαστικοί και λακάνε…
Που λέτε, πολύ κουτοπόνηρον ήτο τούτο το θέρος…
Και πολύ μισιακό. Κουτσουρεμένο δεν το ‘λεγες – αν κρίνω απ’ τα μούτρα μου, που πρώτη φορά κάνανε τέτοιες κινγκ σάιζ… διακοπές – αλλά να, πολύ τσουρούτικο, μάνα μου.
Σαν κάτι να του ‘λειπε.
Πότε ‘γίναν οι Ολυμπιακοί, πότε σπατσάρισαν, χαμπάρι δεν πήρα.
Πότε μας δούλεψαν ψιλό γαζί οι Κινέζοι, οι ψευτοτελειομανείς, νιέντε.
Πότε μας πιάσανε χαπακωμένους και μας έβγαλε γλώσσα κι ο μεσιέ Ρογκ – «εφκαριστούμε Ελλάντα, εφκαριστούμε Ατίνα» - ούτε αυτό το καλοκατάλαβα…
Κι οι κανάλες, λέει, εργάζονται, πυρετωδώς.
Φέτος, σου λένε οι διευθυντάδες, θα είναι η χρονιά της σάτιρας. Βάλε με νου σου τι μαλακία έχουμε να ακούσουμε, δεν έχω λόγια η γυναίκα, για να εκφραστώ.
Ετοιμάζουν κωμωδίες, από αυτές που γελάς από ευγένεια, όταν είναι μπροστά ο σεναριογράφος και μετά ρεύεσαι και σου περνάει…
Θα τρέχουν πάλι άρον άρον στα μισά της σεζόν να μαζεύουν τα ασυμμάζευτα.
Δεν πειράζει, κλωστές να ‘χουμε, να ραβόμεθα φτηνώς και οικογενειακώς…
Διότι έτσι πως το πάνε οι αγαπητοί καναλάρχες, στο τέλος θα ψωνίζουν και αυτοί από τα πανέρια της λαϊκής!
Ούτε καν σ’ εμένα, που λέει ο λόγος, δεν θα τους βγάνει το βαλάντιο τους να ραφτούν
Τέλος πάντων, σκασίλα μου, από την τσέπη μου δεν τα παίρνουν, αλλά αν εξαιρέσεις κάτι «Ματωμένα Χώματα» και κανά δυο παραγωγές ακόμη, τα υπόλοιπα είναι λιμά κι ανεμικά (κάποια δε, ειδικά τα τηλεπαιχνίδια κι ολίγον πρόστυχα στη σύλληψη τους) που καλά θα ήταν να κάνουν ένα κρας τεστ για να μην κλαίνε τις καρέκλες τους. Ιδέα ρίχνω, τσάμπα είναι, δεν κοστίζει…
Λοιπά νέα έχω πολλά, αλλά κάμετε λίγη υπομονή, γιατί η πρώτη μέρα – της προσαρμογής που λένε οι γραμματιζούμενοι – ήταν τραζίκ, η ώρα πήγε 12, γριά να παίξω κανά ποκεράκι δεν υπάρχει πλέον και έχει βράσει ο λιγοστός εγκέφαλος μου.
Σας φιλώ, σας αγαπώ και παραγγελιές δέχομαι, ακόμη κι αν είναι για τις βυζοκρατήστρες της Μαντόνα.

Σημείωσις 1η: Θα μου επιτρέψετε το καλωσοριστήριον κείμενο να το αφιερώσω στην Abbtha. Που τη θέλω ντούρα και χαμογελαστή, για να μην αρχίσω τα λατινικά!

Σημείωσις 2η: Επίσης, μου επιτρέπετε δεν μου επιτρέπετε, στέλνω από ένα σκαστό φιλί στον Μοναχικό Λύκο και τη Θεια μου τη Ντόνα, την καραμπουζουκλού, την τσίφτισσα.
Τα λέμε εντός της εβδομάδος!

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: unique74.multiply.com

Γράμμα από την Αιδηψό

Από τη χώρα της μουρλής γριάς, του αυχενικού και της ποδάγρας, την τιμημένη Αιδηψό, σας στέλνω τα φιλιά μου!!!
Έχω κάνει τρελό παρεάκι με κυριούλες τρεις: η μια μουστακαλού, η άλλη με μαλλί φλαμπέ και κοραλλί κραγιόν κι η τρίτη η καλύτερη, τρελή οπαδός του «πέρδεσθαι όπου βρείτε!».
Περνάμε ζάχαρη, σας λέω, εγώ και οι γριές – τύφλα να ‘χει το πιο ορκισμένο ξεκώλι της Μυκόνου – μόνο που εκεί κατά την ενάτη νυχτερινή το διαλάμε, γιατί έχουμε και τα αρθριτικά μας, μην τα ξαναλέμε αυτά!
Το πρωί τσακωνόμαστε για το αν θα δούμε «Ρετιρέ» στο Μέγκα ή Άγκλι Μπέτι στον Αντέννα.
Το μεσημέρι αυτές χώνονται μέχρι το λαιμό στην άμμο και εγώ διαβάζω μετά μανίας Χαλόου – ας ειν’ καλά το Λυμπερέϊκο που νοιάζεται για τη μόρφωση μου.
Ενίοτε τις πιάνει η νοσταλγία («Θυμάσαι πόσο τον είχε ο μακαρίτης;») και κάποιες φορές μουτζοπιάνονται για το αν η Μελέτη ήταν καλή επιλογή για το δελτίο του Σταρ ή αν έπρεπε να πάει κατά ΣΚΑΪ μεριά για να στανιάρει η πχιότητα μέσα της.
Βέβαια, το γκραν σουξέ ακούει στο όνομα Μιχάλης Ναλμπάντης («και μαραμένες γριές ανασταίνει»), ενώ ομοφώνως τα γριάδια αναμένουν με αγωνία:
Α) Την θεαματική εμφάνιση της Εύης Βατίδου ως δημοσιογράφου
Β) Την θεαματική εμφάνιση της Κατερίνας Παπουτσάκη ως… Αλίκης
Εκεί κατά το απόγευμα «σφαζόμαστε» για το αν θα δούμε Μπέβερλι Χιλς στον Άλφα, 50 – 50 στο Μέγκα ή λαλημένο Ντετέκτιβ Μονκ στο Σταρ.
Έχω να πω δε, ότι καλύτερα να «σκοτωνόμαστε» για τέτοια ζητήματα, παρά να με ρωτάνε αν ράβω φορέματα με ζαπονέ μανικάκι που ήτο της μοδός το 1920…
Κατά τις 8 – και αν δεν έχουμε ξεχάσει κάποια θαμμένη στην παραλία - στήνουμε ένα ποκεράκι.
Με μαδάνε για κανά μισάωρο (ποντάρουμε σε είδος, ό,τι έχει η καθεμιά: η Φωφώκα τη συλλογή με τις μασέλες, η Νανάκα {όχι η γνωστή} τη συλλογή με τα πιεσόμετρα, η Αμφιάλη τις σκελέες του μακαρίτη, κι εγώ τη συλλογή με τις σακοράφες) και εκεί κατά τις 9, 9.30, κλείνει το… παρθεναγωγείο, τα κοριτσάκια πέφτουν για νάνι (του Χάρου μη με δίνεις!!!).
Αυτή είναι η ώρα μου: κολοβαρώ ποικιλοτρόπως μέχρι τις δώδεκα παρά, οπότε και μπορώ να δω με την ησυχία μου την ξυνοκάβαλη ανακρίτρια Μπρέντα Τζόνσον, που αλλού;
Στο ευλογημένο Σταρ! Που να μας κόβει ο Θεός νύχια και να δίνει σειρές του Μαλέλλη, γιατί οι άλλες κανάλες μας ψόφησαν με τις επαναλήψεις, την καταδίκη μου, γαμώ!

Πι Ες Ουάν: Εννοείται ότι κάνω πλάκα, διότι με πιάσανε οι νοσταλγίες μακριά από το κοπτοραπτείο!

Πις Ες Του: Εξακολουθώ να λέω ότι θα γυρίσω εκεί μετά τον 15αυγουστο. Απλώς βρήκα ίντερνετ καφέ – ας ειν’ καλά οι γριές – και τώρα καθυστερώ τον μαγαζάτορα που θέλει να κλείσει κι ετοιμάζεται να βουτήξει τη σκούπα και να με πάρει στο κυνήγι.

Πις Ες Θρι: Α, και προς Θεού, μην ακούω γελοίες απορίες, του τύπου "πως φτάσαμε μέχρι εδώ" και "σε τι κοινωνία ζούμε". Και φυσικά αναφέρομαι στα περιστατικά Μυκόνου και Σαντορίνης. Όταν κάθε μέρα με ταϊζεις αίμα και σάρκα από την πρώτη σου σελίδα, όταν βάζεις τον κάμεραμαν σε ρόλο χασάπη να κόβει παρουσία μου τη σπαλομπριζόλα, εννοείται ότι αυτό που θα καταλήξει στην τουαλέτα δεν θα είναι... χορταράκια του βουνού. Ξύπνα, ευλογημένε!

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: usera.imagecave.com

Γουίς μι καλή ξεκούραση!

Πελαταριό μου αγαπημένο, πχιοτικό και απαιτητικό,

Αν άφηκες τα τσίτια σου στο κοπτοραπτείο σε ενημερώνω ότι κακώς έκαμες, καθότι το κατάστημα κλείνει για 20 μέρες (τσε βάλε) και τα ρουχαλάκια σου θα μείνουν όμηροι.
Αν δεν άφηκες τίποτα – και κυρίως χρέη στην κοπτοραπτού – καλά να περάσεις και πάλι ορίστε εκεί κατά τα τέλη Αυγούστου.
Το μηχάνημα το στέλνω για σέρβις, αλλά σε ενημερώνω ότι μαζί μου έχω πάρει ψαλίδια, κλωστές και βελόνες, μπας και χρειαστεί κανά στριφωματάκι, κανάς ποδόγυρος, κανά κουμπί, βρε αδελφέ.
Παραγγελιές αφήνετε κανονικά, και αν (αν λέμε!) σκάσει κανά πατρόν απρόοπτον και βιαστικόν, εδώ θα ‘μαι για να μην στραβογαζωθεί.
Με την ελπίδα ότι θα γυρίσω τόσο μαυρισμένη όσο ο Ντόλτσε, ο Γκαμπάνα κι ο Λάκης Γαβαλάς μαζί, σας φιλώ!

Τα σέβη μου,

Κ.


Υστερόγραφον:

Γείτονες, να ρίχνετε καμιά ματιά στο μαγαζί διότι σέρνονται και μπουκαδόροι. Ευχηθείτε μου καλά μπάνια κι αν δείτε κάποια, με μαγιώ με ψαλίδια τυπωμένα πάνω του, μιλήστε της. Αφού βέβαια σιγουρευτείτε ότι είμαι εγώ και δε σας πλακώσει στις μπάτσες καμιά άγνωστη! Φιλιάααα!


ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: www.spokesmanreview.com

Ολίγον από τηλεόραση και κάργα μουσική!

Δεν ξέρω αν σας το 'χω πει, αλλά υποψιάζομαι ότι εδώ και καιρό, τηλεοπτικώς τουλάχιστον έχομεν αδελφοποιηθεί με την φίλη Ισπανία. Το τι "σαπούνι" σπανιόλικο παίρνουνε και μεταφράζουνε τα ημεδαπά της τηλεόρασης δεν περιγράφεται.

(Χαρήκανε, βλέπεις από την επιτυχία του "Ευτυχισμένοι Μαζί" - ισπανιστί "Los Serrano"και σου λένε πιάσε και μετάφραζε να δούμε άσπρη μέρα).

Έτσι, ο αγαπητός Άλφα με καμάρι περισσό μας ενημέρωσε ότι από τη νέα σεζόν θα μας δείξει το "Υπάρχουν Άντρες κι Άντρες" - λες και δεν το ξέραμε μοναχές μας -, ισπανιστί σα να λέμε "Τόδος λος όμπρες σόις ιγουάλες".

Εννοείται ότι το σιριαλάκι μπορεί να κάνει τρελή πετυχεσά, αλλά βρε παιδί μου, βάλε και λίγο την γκλάβα του ιξ σεναριογράφου να δουλέψει...

Τέλος πάντων, από Σεπτέβρη θα δούμε.

Άλλο, όμως, ήτο το θέμα μου, απόψε. Η Θεία Ντόννα εδώ και καιρό με περικάλεσε να της γράψω τα τραγούδια που με κάνανε κλιτς όταν τα πρωτάκουσα και έκτοτε κάτι μου "ξύνουν" όταν τ' ακούω, εκτός από πληγές.

Γαζώνω κι εγώ το τοπ τεν (μπορεί και να μην είναι τεν, αλλά δείχτε κατανόηση) της Κοπτοραπτούς, αλλά προς Θεού μη μου ζητήσετε να πασάρω λινκιές, γιατί είμαι γκάγκα με τα τεχνολογικά. Σας δίνω τα στοιχεία -ήτοι καλλιτέχνης και τραγούδιον- και βγάλτε την άκρη μοναχά σας.

Α, και το παιχνιδάκι επειδή μ' έχουν πιάσει καλοσύνες, δεν το πασάρω πουθενά για να μη βρίζετε καλοκαιριάτικα ότι σας αγγαρεύω.

Ωστόσο, πολύ θα 'θελα να ξέρω τι ακούει η Abbtha, o Swell, το Καφατάκι και φυσικά (όχι που δεν θα σ' έβαζα μέσα...) ο Μοναχικός Λύκος.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Pas Les Tempes De Vie - Mylenne Farmer

Αν θέλετε να με σκοτώσετε, να το βάζετε να παίζει συνέχεια. Μπορώ να κλαίω με τις ώρες.

2. Μa vie en rose - Zazie

Σα να λέμε η άξια διάδοχος της Μιλέν Φαρμέρ. Το τραγουδάκι πρωτοέπαιξε στην ομώνυμη ταινία "Μa vie En Rose", η οποία επαξίως "ξεσκίστηκε¨" στα βραβεία πριν από χρόνια στο φεστιβάλ Καννών.

3. Corsica - Pedru Goelfuchie

Άπειρες οι προσπάθειες να γίνει ελληνική διασκευή του τραγουδιού, καμία όμως δεν έφτασε τη φωνάρα αυτού του Κορσικανού που έχει καταπιεί το μικρόφωνο! Απλώς θεϊκός!

4. Clubbed to Death - Rob Dugan

Ορχηστρικό. Γαμάτο. Ασχέτως του τίτλου του, γεμάτο ζωή. Οι λοξοί το αναγνωρίζουν και ως το τραγούδι της Τρίνιτι από το Μάτριξ. Τε - λει- ο!

5. One of us - Joan Osbourn

Επειδή όλοι έχουμε αναρωτηθεί τι κάνει ο Πανάγαθος εκεί πάνω. Σε ζόρικες στιγμές, προτιμήστε να μην μου το "σερβίρετε". Με πιάνουν τα υπαρξιακά μου.

6. Lesiem - Fundamentum

Επικό, θυμίζει λίγο μουσική για γκέιμς, ψιλοανατριχιαστικό, αλλά γουστάρω. Πολύ.

7. Kill Bill

Όλο το σιντί. Μπορώ να το καταπιώ. Με μια μικρή αδυναμία στο "Gran Duel" μπάι Primakov. Έξοχο!

8. Stabat Mater Dolorosa - Giovanni Battista Pergolesi.

Αυτό, το μικρό δείγμα από ένα συγκλονιστικό έργο. Το κόλλημα μου με τον τυπάκο είναι άφατο. Σεβαστείτε το. Διοτί τον ακούω συχνάκις, στην τσίτα και οι διπλανοί είναι έτοιμοι να με σουτάρουν. Κάποια στιγμή θα ήθελα να γαζώσω κάτι για την αφεντιά του, αλλά δεν μπόρεσαν άλλοι κι άλλοι, σιγά μη φτουρήσω εγώ. Α, και επειδή είναι το εικονιζόμενο τυπάκι της φωτογραφίας, σας παρακαλώ με σέβας τα σχόλια σας, μη χεστούμε!

(Ας γράψουμε και κανά ελληνικόνε, τώρα...)

9. "Σε θέλω" - Διονύσης Σαββόπουλος / Ελευθερία Αρβανιτάκη / Βαγγέλης Γερμανός.

Διότι κάποτε ήρθαμε και εμείς σε επαφή με την γη της καψούρας...

10. "Πρωινό Τσιγάρο" - Χορωδία Τυπάλδου.

Το 'χουν πει κι η Αλεξίου με τον Νταλάρα, αλλά το προτιμώ από τα πιτσιρίκια. Γενικώς ο Μαυρουδής κάτι μου κάνει. Ειδικώς με αυτό το άσμα.

11. "Με τα μάτια κλειστά" - Γιώτα Νέγκα.

Τη λατρεύω αυτή τη γυναίκα. Σ' αυτό το τραγούδι. Μ' αυτή τη φωνή. Παναγιά μου!

12. "Για που το 'βαλες καρδιά μου" - Ορφέας Περίδης.

Λίγο όρτσα, αλλά έτσι πρέπει να 'ναι οι τραγουδοποιοί.

Λοιπόν, θείτσα, σπατσάρισα γι' απόψε. Τα σέβη μου και καληνύχτες!

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: www.haendel.it

Σουπερνάτσουραλ!

Εκεί που φυσάει ένα υπέροχο αεράκι και σου δροσίζει τον τηγανισμένο σου κώλο, εκεί κάνει μία ελεεινή άπνοια και ο κώλος σου τηγανίζεται έτι περαιτέρω.
Όπως αντιλαμβάνεστε, υπό αυτές τις καθόλου κόζι συνθήκες, καμία όρεξη δεν έχεις για σοβαρές συζητήσεις, όπως λεφτά, δουλειά, σχέσεις...
Επίσης, καμία όρεξη δεν έχεις για σοβαρή τέχνη. Που αφορά σε πραγματικά θέματα. Α πα πα!
(Προχθές μία φίλη, παλιά κοπτοραπτού - καινούρια παντρεμένη, προσπαθούσε να μας «ψήσει» να πάμε σε μία πειραματική σκήνη που καταπιανόταν με τη διαλεκτική του Ιλιένκοφ, αν θυμάμαι καλά. Δεν είσαι καλά, κοπελιά! Θα φάω το βράδυ μου με τα προβλήματα του σοβιετικού σε ελληνικό έδαφος! Το οποίον σημαίνει: θα φάμε καμιά ώρα μέχρι να πάμε στου βοδιού του κέρατο, θα φάμε άλλες δύο ώρες να βουρλιζόμεθα με τα πχιοτικά κι άλλη μιάμιση μέχρι να γυρίσουμε και θα μας έχει φύγει και κανά 50ευρω πηγαινέλα – ΜΟΝΟ! – έτσι επειδή είναι του πχιοτικού).
Με αυτά και μ’αυτά η ώρα θα ‘χει πάει – στην καλύτερη περίπτωση – μιάμιση το ξημέρωμα και θα ‘χω χάσει και την αγαπημένη μου σειρά.
Σούπερνατσουραλ, όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, «Παραφυσικό»!
Α, όλα κι όλα! Δεν μπορώ να πω! Φρόντισε φέτος το Σταρ να τον ξενυχτάμε τον μακαρίτη με δυο αδέλφια που κυνηγάνε διαβόλους και τριβόλους, σα να λέμε ο Βαν Χέλσινγκ εις διπλούν μόνο που δεν κυνηγάει μόνο βαμπίρ...
Εξαίρετη σειρούλα, καναδέζικη αμερικανιά, με γκομενάκια δύο, και υποθέσεις πολλές καθότι τα επεισόδια αυτοτελή...
Τη μία κυνηγούν την Μπλάντι Μέρι, την άλλη κάτι έντομα που στοιχειώσαν μια περιοχή, σούπερ περνάμε τις αδέκαρες και αποπνικτικές νύχτες μας.
Α, εμένα μ’ αρέσουν τα θρίλερ! Παθιάζομαι, πηδάω από καναπέ σε καναπέ, χτυπάω τοίχους και χαλώ και τον ύπνο του γείτονα, που σηκώνεται από τις 4 χαράματα και πλακώνεται στις κουλουμούντρες καθότι Μουσουλμάνος.
Αλλά δε με χαλάει. Ούτε εγω εκείνον. Ο καθείς με τα ζόρια του τα ωραριακά...
Τι έλεγα; Α, ναι! Γαμάτη η σειρούλα, για να μην πω πιο προσοντούχα από το περσινό Νιπ Τακ.

Καθότι με το Σούπερνατσουραλ, μπορείς να φας και μια μπουκιά φαί.

Ένα πατατάκι, ένα νάτσο, κάτι τελοσπάντων.

Με το Νιπ Τακ και να ‘θελες ήταν τόσο αληθοφανή τα σέα μέα των εγχειρήσεων των πλαστικών, που μόλις πήγαινες να βάλεις μια πιρουνιά σπαγκέτι στο στόμα, έβλεπες τα λίπια της 60άρας που έκανε ανόρθωση γλουτών και έκανες να φας μέχρι το επόμενο μεσημέρι.
Τα δε θριλεράκια έχουν κι άλλο προσόν: ξεχνιέσαι! Σαν τα Άρλεκιν, ένα πράμα. Διότι αποκλείεται (!) να σε πάρει στο κατόπι η πεθαμένη θεία που στοίχειωσε το σπίτι σου επειδή πηδιόσανε με τον δεύτερο σύζυγο της.
(Ενώ αν αρέσκεσαι σε ποιοτικά δράματα ή σε πειραματικές σκηνές, ειδικά αυτή την περίοδο, θες δεν θες θα ψυχοπλακωθείς διότι: ο ήρωας θα σου θυμίζει το πόσο σε αδίκησε η τύχη και η ζωή, η ηρωίδα θα σου φέρνει λίγο στο φυζίκ και άλλα τέτοια διόλου ευχάριστα...).
Τέλεια σου λέω, καθόλου ποιοτική μου πελάτισσα! Βλέπεις 45 λεπτά βανκουβεριανής αμερικανιάς (καθότι η παραγωγή είναι καναδέζικη) στην τσίτα, βλέπεις και λίγη κέτσαπ ολούθε – τάχαμ’ δήθεν το αίμα της μακαρίτισσας – και πας και κοιμάσαι σαν πουλάκι.
Άσε που ο κοπτοράπτης αρέσκεται εσχάτως να βλέπει πελάτες της αλλοδαπής κι ας είν’ κι από το Βανκούβερ. Πελάτες 2 μέτρα με πλάτες νααα! Ή πελάτισσες ξανθές με αναλογίες σούπερ (και καθόλου νάτσουραλ). Όχι σαν τις τις χοντρές που όλον τον χειμώνα είχαν κωλοκάτσει πάνω στο δόλιο το μηχάνημα και τώρα χρειάζεται αλλαγή στα λάστιχα, καθότι πιτσικάρισε το συφοριακό.
Είμαι τρε κοντάντ, λέμε! Κι αν μετά τη σειρούλα ακολουθεί κανά επίσης ματοβαμένο εργάκι, δεν το συζητώ: ξαπλάρω στον καναπέ και για να με σηκώσεις χρειάζεται γερανός!
Και γιατί γαζώνω τέτοια ντάλα θέρους; Α, είναι απλό: διότι επληροφορήθην ότι η σειρούλα τελειώνει όπου να ‘ναι, οπότε ας κάνει κάτι η αγαπητή κανάλα για να μην χαρμανιάσουμε κι εμείς τα αντιποιοτικά!
Γιατί αν χαρμανιάσουμε, μας βλέπω να καταλήγουμε απελπισμένα από βαρεμάρα σε τίποτα πειραματικές σκηνές και τίποτα διαλέξεις του τύπου: «Εκλεκτικισμός: Η σούπα του ζητιάνου της Αστικής Ιδεολογίας»...
Και δεν είναι να χάνουν τηλεθέαση οι κανάλες από τέτοια λιμά...

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: www.tvshowsondvd.net

Ξύσιμο...

Το τελευταίο δεκαήμερο ο κοπτοράπτης ανέπτυξε δική του προσωπικότητα, με έγραψε στα τέτοια του, κατέβασε ρολλά και επιδιδόταν με χάρη και χαρά σ’ αυτό που ονομάζουμε «ξύσιμο».

(Σα δε ντρέπομαι, κοτζαμάν γαϊδούρα να φορτώνω τη σπαρίλα μου στο καημένο το μηχάνημα... Αλλά αγαπητοί πελάτες και πελάτισσες, γείτονες και γειτόνισσες, αυτή είναι η μαύρη αλήθεια).

Τις μέρες κοιμόμουν – ωσάν το βόδι - και τα βράδια άνοιγα το λάστιχο, καθόμουν στο μπαλκόνι και χάζευα τα πουλιά μου (τα καναρίνια, εννοώ, οφ κορς) να κοιμούνται κουλουριασμένα σαν μπαλάκια.

Α, βλέπω και θρίλερ. Μόνο στην τηλεόραση πλέον, διότι τα επαγγελματικά γκραν γκινιόλ τα έκοψα πριν κανά μήνα με το χασαπομάχαιρο (το ψαλίδι τελικώς δεν ήτο αρκετό...).

Διεκπεραιώνω τα απολύτως απαραίτητα με θαυμαστή αργοπορία (ποιος εγώ, που σιχαίνομαι όσους σέρνουν τα παπούτσια τους στον δρόμο)..

Χαζεύω τους ωραίους και τις ωραίες στα λεωφορεία. Ενίοτε χαμογελάω (όχι στους ωραίους. Μόνη μου.) Πότε – πότε τραγουδάω κιόλας.

Μαθαίνω να σβαρνίζω (απ’ τον κοπτοράπτη και τη ζωή μου) ό,τι με μπιπ τα τελευταία 10 χρόνια. Κι όσο κι αν παλεύω να νιώσω ενοχές το μόνο που μου βγαίνει είναι ένα χαζό γκομενέ χαμογελάκι.

Α! Α! Α! Με μίνι και ξώπλατο και σαγιονάρα και χαϊμαλιά έσκασα μύτη σε παλιό επαγγελματικό – πολύ ΚΥΡΙΛΟΥΛΑ στέκι – για να παραδώσω κάτι φακέλους. Κόκαλο οι σερβιτόροι, κόκαλο και οι αναμένοντες! (Τι ζώον τόσα χρόνια να μην πάω μία φορά με παρεό!).

Πληροφορήθηκα ότι μεγάλο κανάλι ετοιμάζει σειρά με θέμα της επικαιρότητας, νωπό ακόμη.. Αυτός που μου το σφύριξε πίστευε ότι θα αρχίσω να βρίζω και θα γράψω καμιά κακία, έτσι για να γίνει τζερτζελές και διαφήμιση. Ένα έχω να σου πω (κοντέ μου) φίλε: Ηχέσθην. Διότι έμποροι του πόνου δεν είναι μόνο οι κλίκες κάποιων μεγαλογιατρών. Βάλτε τη σειρά σας εκεί που ξέρετε και με τα ρέστα πάρ’τε ταβοράκια. Θα σας χρειαστούν.

Σβήνω μέιλς που μου ζητάνε: α) συνέντευξη, β) ραντεβού για ρουσφέττι (από μένα;;; θέλετε γιατρό γκάις), γ) διορισμό σε κανάλι (χα,χα), δ) δημοσκόπηση (έλα μου;).

Μιλάω λίγο, κοιμάμαι πολύ (το ‘παμε αυτό, κοπελιά, πάμε παρακάτου) και μόνο τώρα καταλαβαίνω (ΝΤΑΛΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΑΝΑ ΜΟΥ;) ποιοι μ’ αγαπάνε και ποιοι προσεύχονται να σπάσει ο κοπτοράπτης (γιατί, ρε σεις; Και σιγά τις αποκαλύψεις για τη Ζίμενς που δεν έκανα, δηλαδή...).

Δεν φοράω (ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΟΜΩΣ!) μαύρα. Ιδρώνω όταν βλέπω γκόμενες με μαύρα ρούχα και μπότες (Πιάστε τις! Και πηγαίντε τις στα επείγοντα).

Και ελπίζω, ελπίζω, ελπίζω. Ότι αυτό το καλοκαίρι θα με απαλλάξει απ’ ό,τι παραλίγο να με κάνει κακό άνθρωπο, γουρούνι των κοπτοραπτείων και κομπλεξικό πλην καταξιωμένο εργατάκι...

Σας διαβάζω όλους κάθε μέρα. Ζηλεύω τον Swell (σίριουσλι) που τα ‘γραψε όλα στα... μπανιερά του και πήγε Ρόδο και την Abttha που της την πέφτουν τα πιπίνια στα λεωφορεία (παλιοκόριτσο, τι κάνεις στον κόσμο;;;).

Και εκεί προς το τέλος της εβδομάδας θα λαδώσω τον κοπτοράπτη και θα τραβήξω δυο περιποιημένα γαζιά για την αγαπημένη μου – για φέτος – ξένη σειρά.

Όχι που θα ‘γραφα τίποτα σοβαρό! Δε σφάξανε...


ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: farm1.static.flickr.com