Όταν τρώω "φρίκες"

Ο καθείς με τις φρίκες του κι η κοπτοραπτού με τις δικές της.

Μου τα κάνανε ολίγον τι τσουρέκια πασχαλινά και είπα να μαζώξω τα ψαλίδια και τις κλωστές μου, να φουλάρω το σακιδιάκι μου με μουσικούλες ωραίες και κανά κουλούρι για τον δρόμο και να τους αφήσω λίγο στη μιζέρια τους.

Αλλά ο...κοπτοράπτης με κυνηγάει ακόμη και στο... βουνό.

Οπότε από αύριο με το καλό θα έχουμε υλικό για γάζωμα.

Άσε που για να γαζώσω πρέπει πρώτα α) να κατέβω απ' το βουνό, β) να ξεφρικάρω, για να μην γαζώνω... εμπαθώς!

Λογικά αύριο θα τα έχω καταφέρει και δυο. Μέχρι τότε, φιλιά!

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: circadianshift.net

Της...τρελής!

Όχι! Δεν με έπιασαν οι φιλολογικές μου ανησυχίες. Άλλωστε, τι δουλειά έχει μια κοπτοραπτού με τις φιλολογίες;
Απλώς δυο μέρες τώρα, «γαζώνοντας» με τη τιβί ανοιχτή, θυμήθηκα το ποίημα που ακολουθεί.
Λέγεται «Ο Γάμος της Τρελής»*, είναι του Γιάννη Τσακασιάνου, επτανήσιου ποιητή – να αναπαύει ο Θεός την ψυχούλα του – κι αν τον είχα δίπλα μου, αυτές τις μέρες και έβλεπε αυτά που μας δείχνουνε θα το…ξανάγραφε.
Διότι, μερικοί – μερικοί της πρωινής ζώνης σου λένε: «Θα βγάλουμε τον μουρλό να μας πει, γιατί έκανε αυτό που έκανε και θα κάνουμε νούμερα! Ποιος θα μας μιλήσει; Ρεπορτάζ κάνουμε!».
Κάτι άλλοι της απογευματινής ζώνης σου λέει: «Τσίρκο δε θέλετε; Εδώ ο θηριοδαμαστής! Φέτος θα σας δείξω από το κορίτσι με τα γένια μέχρι το καγκουρό με τα 8 κεφάλια!».
Ό,τι παράξενο, ό,τι…διαφορετικό, αντέχει ο τηλεθεατής να το ξεσκίζουμε μπροστά του!
Αμ, δε καμάρια!
Οπότε τους αφιερώνω με μπόλικα «γαζάκια» και καλά θα κάνουν να το διαβάσουν…
Ειδικά οι τελευταίοι στίχοι τους αφορούν. Όπως και όλους μας!


Ο γάμος της τρελής

Τι ‘ναι και τρέχουνε, χαρά γεμάτοι,
Με γέλιο ανέκφραστο γέροι και νιοι;
Τι τάχα βλέπουνε με τέτοιο μάτι
Στο τόσο ανάβρασμα ποιος τους κινεί;

Με τόση μάνιτα γιατί κοιτάνε;
Για ποιόνε τρέχουνε ωσάν μουρλοί;
Με τόσο θόρυβο για ποιον γελάνε;
Θέ μου, λυπήσου τους, για μια τρελή!

Στεφάνι ακάνθινο, ψευδή πορφύρα,
Χριστέ σου βάλανε για χλευασμό,
Και ‘σε νυφιάτικα, ω κακομοίρα
Ρούχα και στέφανα για εμπαιγμό.

«Εστεφανώθηκα» τρέχει και κράζει,
Έγιν’ αρχόντισσα, είμαι κυρά!»
Κι ο κόσμος, φρόνιμος, «ουρρά!» φωνάζει,
Και τρέχει πίσω της όλο χαρά.

Να, σαπιολέμονα, χούφτες αλάτι,
Χαλίκια πάνω της καθείς πετά,
Κι εκείνη η δύστυχη, χαρά γεμάτη,
Για τα κουφέτα τους, τους φχαριστά.

Ω, κι αν ξανοίγατε, δυστυχισμένοι,
Στου πεπρωμένου μας τη σκοτεινιά,
Ποια μοίρα βάρβαρη κι εμάς προσμένει
Δε θε να δείχνατε τόση απονιά.

Ποιος συλλογίζεται, που ενώ στην πλάση
Φτωχή και πάνερμη είχε βρεθεί,
Μες το άγριο σκότος της, για να χορτάσει
Έγραψε η μοίρα της: «Να τρελαθεί!».

Κι ακόμ’ – αχόρταγοι! – τρέχουν σιμά της,
Σκορπούν τα γέλια τους στη συμφορά,
Μες τα τρισκόταδα τα λογικά της
Βρίσκει η καρδούλα τους, τροφή, χαρά!

Γεια σας, χορτάσετε, όλοι γελάτε,
Σταυρώσατε τηνε, είναι μουρλή
Λεμόνια ρίχτε της, πέτρες πετάτε,
Και μη φοβόσαστε! Ποιος σας μιλεί!

Σταυρώσατε τηνε! Τέτοια είναι η γη μας.
Αύριο ίσως παίζουνε άλλοι μαζί μας…
Ποιος ξεύρει η μοίρα του τι του κρατεί;

*Ο γάμος της τρελής, 37-40. Γ.Θ. Ζώρας (επιμ.), Ποίησις και πεζογραφία της Επτανήσου. Βασική Βιβλιοθήκη, 14. «Αετός» Α.Ε., 1953. 364.


ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: commons.wikimedia.org

Η Αίγλη, ο Alpha, η αθίγγανη κι εγώ...

Τα πιο γκαγκά πρόσωπα που πρέπει να πέρασαν την Πέμπτη από την Αίγλη του Ζαππείου (εκεί παρουσιάστηκε το νέο πρόγραμμα του Alpha), πρέπει να ήμανε εγώ και μία συμπαθέστατη αθίγγανη.
Η αθίγγανη μπήκε για να πουλήσει χαρτομάντιλα κι εγώ μπήκα… έτσι, για το ξεκάρφωμα.
Βέβαια, και η αθίγγανη (την οποία οι ευγενείς σεκιούριτι παραλίγο να βγάλουν σουρτή όξω) και εγώ (που πίσω από την πλάτη μου σχολίαζαν τις κλωστές που είχαν κολλήσει στο σακάκι μου… Τι να κάμω κορίτσια; Ας όψεται ο κοπτοράπτης!) γνωρίζαμε αυτό που δεν γνώριζαν πολλές κιουρίες εντός της Αίγλης: δεν μπορείς να γίνεις κάτι που δεν είσαι.
Αυτό το αφιερώνω σε κάποιες τηλεκριτικούς που απ’ έξω είναι κούνια μπέλα κι από μέσα θα έδιναν και το ένα τους χέρι για να επιστρέψουν σ’ αυτή τη ζωή ως… Ελένη Μενεγάκη.
Η οποία ειρήσθω εν παρόδω ήταν ντιβάιν στα κόκκινα, προσηνής (ακόμη και με τις…αθίγγανες) και πάντα χαμογελαστή, ακόμη κι όταν την ρωτούσαν παπαριές με το συμπάθειο.
Ένιγουει, αφού ανακατώθηκε λίγο το στομάχι μου με τον τρόπο που σαβούρωναν μερικοί – μερικοί τα εδέσματα του… ντελικα…σέτεν (καλά παιδιά σπίτια σας δεν έχουτε φαί;;;), πήρα ένα ποτηράκι κρασί και άρχισα να περιφέρομαι αθορύβως πάνω από τα κεφάλια τους.
Για να πω τη μαύρη μου αλήθεια, κοντοστάθηκα για αρκετή ώρα δίπλα στον μεσιέ Χουλιάρα. Ο οποίος εξομολογείτο με μία κάποια μελαγχολία σε τηλεοπτικούς συντάκτες, ότι η κατάσταση στον ενημερωτικό τομέα του Alpha είναι «γεμάτη ανατροπές».
Και ότι το δελτίο θα αλλάξει άμεσα.
Στο σημείο αυτό ξανα…κατόπτευσα τον χώρο. Η Έλλη Στάη πουθενά!
Τι κρίμα κι είχα έρθει και για να χαζέψω… καρφίτσες. Αλλά και συμπεριφορές. Να δω πόσοι θα… δαγκώνονταν άμα τη αφίξει τους…
Αλλά έμεινα με τη γλύκα…
Που είχα μείνει; Α! έλεγε, το λοιπόν, ο κ. Χουλιάρας ότι το δελτίο ειδήσεων θα αλλάξει, θα παρουσιάζονται περισσότερα ρεπορτάζ, περισσότερες ειδήσεις από το εξωτερικό δελτίο – «γιατί ο κόσμος θέλει να μαθαίνει τι γίνεται στον… κόσμο» (sic) – και ότι θα κοπούν τα πολλά παράθυρα…
Μετά πάλι ένιωσα σα να βαριέμαι, σα να θέλω αέρα.
Κι όταν έρχονταν να με χαιρετίσουν χθεσινές «κοπτοραπτούδες», σημερινές «μεγαλοκυρίες» του… ρεπορτάζ, με έπιανε μια αντράλα, μια ανακουρκουμίαση…
Αλλά, ο καλός Θεός βάλθηκε να με κάνει να γελάσω, μόλις μοιράστηκε το… δώρο του καναλιού προς τους τηλεοπτικούς συντάκτες.
Ήταν ένα Bluetooth…
Χα, χα! Και να σκεφτείς ότι μερικοί και μερικές είχαν επί τούτου κουβαληθεί με αυτοκίνητα και… βαστάζους, γιατί πίστευαν ότι θα ήταν κάτι…μεγαλύτερο…
Περαστικά σας, μανάρια και την άλλη φορά με μικρό καλάθι.
Δε βαριέσαι, πέρασε κι εκείνο το απόγευμα, με Λαζόπουλο και «Τι βι Σταρς, Παρουσιάστε!», με κακίες στα τραπέζια για το ποιανής το κραγιόν ήταν στραβό και με άλλες τέτοιες σιχαμάρες, που ακόμη και η αθίγγανη που εισέβαλε, θα είχε το μυαλό να… προσπεράσει.

Βγήκα από την Αίγλη, κοίταξα ζερβά δεξιά αν με βλέπει κανείς, έβγαλα τα ψιλοτάκουνα που μου είχαν πεθάνει τους κάλους, έβαλα τα άνευ τάκου πέδιλα μου και επέστρεψα εις τον φυσικό μου χώρον: το κοπτοραπτείον.
Και ήτο τέτοιο το χάλι μου που κοιμήθηκα πάνω στο μηχάνημα…
Με τις κλωστές να μου γαργαλάνε τη μύτη, μια αθίγγανη στο όνειρο μου να την έχει «πέσει» στον Μικρούτσικο και να του λέει ότι θα του «φάει» την εκπομπή και τις «παραγγελιές» να περιμένουν ντάνα στο εργαστήριο…
Α, στην ευχή! Δεν ξαναπάω πουθενά…

Γλυκός ο ύπνος το πρωί...

Γδυμνός ο κώλος την αυγή. Έτσι δε λέγαν οι παλιοί;

Πω, πω το ξεφτύλισα. Αλλά χωρίς ύπνο δεν κελαηδάει η κοπτοραπτού. Με τις σκατοεκλογές και τα "νέα ταλέντα" των κομμάτων, είχα να κλείσω μάτι καμιά εβδομάδα. Αλλά, όλα κι όλα! Έβαλα τα... καλά μου και πέρασα μια βόλτα κι από το γεύμα που παρέθεσε ο Alpha την Πέμπτη.

Περισσότερα το απόγευμα, που θα 'χει ανοίξει και το ζερβί μάτι, γιατί τώρα είναι κλειστό, λόγω...μαξιλαρογραμμής.

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: www.helpinsureme.co.uk

"Αγάπησα μία καρέκλα"...

Είπα, πριν ξεκινήσω να «γαζώνω», να έχω κοιμηθεί, να έχω στανιάρει, να έχω ψυχραιμία.
Μεγάλο πράγμα η ψυχραιμία στον άνθρωπο. Όταν είναι ψύχραιμος δεν τρώει τα νύχια του, δε γαζώνει αλλού τον γιακά κι αλλού την πατιλέτα, δεν ψηφίζει μαλακίες…
Επίσης, διαλέγει με προσοχή που θα απιθώσει τον πισινό του, ενώ αν θέλει να τον απιθώσει κάπου που είναι οκιουπέ, ξέρει πώς να το κάνει…
Ξέρει πώς να επιτεθεί στον ξένο πισινό που ζεσταίνει την ποθούμενη καρέκλα.
Ας πούμε, δεν είναι πολύ κλάσι, ο εχθρούλης σου να είναι στα γόνατα, να είναι εκ φύσεως σκυλάκι του καναπέ κι εσύ να πηγαίνεις και να του ρίχνεις και μια κλωτσιά στα αποτέτοια. Για να του πάρεις την… Άλεξ Πακ. Η οποία μπορεί και να μη σε χωράει.
Θέλω να πω, αφού έτσι κι αλλιώς ξέρεις ότι εσύ θα κάτσεις στην καρέκλα του, άσ’τονε λίγο να της…μιλήσει. Να της πει πως νιώθει που τη χάνει. Τι ωραία που ζέσταινε τον ποπό του τόσο καιρό.
(Βέβαια, πότε – πότε κάποιος «ανέβαζε» το ρεύμα κι ο κώλος του έπαιρνε φωτιά, αλλά αυτό είναι άλλο ίσιου…).
Κάνε δυο μέρες υπομονή, ρε παιδάκι μου. Και μετά πάρε την καρέκλα και πέτα της τα μάτια έξω. (Το ξέρουμε ότι θα συμβεί, δεν είναι θέμα...).

Αλλά, πριν την «τραβήξεις», σιγουρέψου ότι ο άλλος φοράει παντελόνι.

Μην του το ξεκολλάς μαζί με την καρέκλα!
Συγνώμη κιόλας, αλλά αυτή την περί… καρέκλας ηθική, την γνωρίζει και η τελευταία «κοπτοραπτού».
Η τελευταία, λέω. Γιατί η… πρώτη, ή για την ακρίβεια οι…πρώτες τη τάξει «κοπτοραπτούδες», κάνουν χρυσές δουλειές αυτές τις μέρες.
Μοιράζουν… καρέκλες, «μασάνε» αρχηγούς παύλα προέδρους και φτύνουν και τα καρεκλοπόδαρα, ενώ σε τιμαί λογικαί προμοτάρουν τους αντικαταστάτες τους.
Νάις βέρι νάις.
Κι ενώ ο κόσμος καίγεται, στον Alpha εξακολουθεί να «παίζεται» το… εσωτερικό τηλεπαιχνίδι «Φύγε Συ, Έλα Εσύ».

Είναι κι αυτό παιχνίδι της…καρέκλας. Όχι της τάβλας.
Κοινώς το χούι παραμένει, οι καρέκλες επίσης, οι διευθυντές όχι.
Το λοιπόν, ο κύριος Θωμόπουλος και επισήμως είδε την έξοδο, αλλά όλα κι όλα! Την καρέκλα την έχασε «κοινή συναινέσει», όπως αναφέρει και η ανακοίνωση του σταθμού.
Μετά από αυτό, ο Βασίλης Χιώτης προβάρει την καινούρια (τι άλλο;) καρέκλα της διεύθυνσης ειδήσεων.
Βέβαια, πριν καθίσει, τσεκάρει πάντα αν είναι από κάτω του. Το σωστό θα ήτο να κοιτάει και που ακουμπάει, αλλά μεγάλο παιδί είναι, τα ξέρει αυτά…
Χαρές και πανηγύρια και στη ΝΕΤ.
Δεν πρόλαβε να κρυώσει η καρέκλα της κ. Δρούζα, (η οποία εις το ευγενές Σταρ κάνει διψήφια νούμερα) και οι σοφοί του ΕΣΡ αποφάσισαν να καλέσουν την Κρατικούλα να απολογηθεί.
Διότι, όπως συζητήθηκε σήμερα, η κ. Δρούζα σε εκπομπές της (23/4 και 2/5 2007) ασχολήθηκε με διαβόλους και τριβόλους, ενώ σε όλα αυτά ανακατώθηκε και το ζήτημα της προστασίας ανηλίκων.
Αααχ, πιάστηκα! Στη δικιά μου την καρέκλα γιατί δεν θέλει να κάτσει κανείς;;; Τη χαρίζω, λέμε!

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: www.hri.org/Samizdat/images/chair.jpg

ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ 2007...

Πως το λένε αυτό που ενώ ψυχολογικά είσαι σκατά, γελάς συνέχεια;
Υπό αυτήν την έννοια περάσαμε μούρλια σ’ αυτές τις εκλογές.
Αλλού οι φορτέτσες, αλλού τα ψαλίδια, αλλού οι κλωστές.
Στη μία ώρα που κοιμήθηκα η...φαμπρικού, ονειρεύτηκα ότι η καρφίτσα της Στάη είχε πιαστεί στα μαλλιά της (!) Άννας Διαμαντοπούλου και ο Γιωργάκης με τον Κουλούρη, μάλωναν για το ποιος θα την πρωτοβοηθήσει να...ξεμπλέξει....
Τη σκηνή παρακολουθούσε μακάριος ο Βενιζέλος.
Δεν είμαι καλά... Πάω να κοιμηθώ καμιά ώρα και τα ξαναλέμε...


ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: bbc.uk.co

Φρι... γουάτ;

Όταν ξεκινούσε αυτή η ιστορία με τα φρι πρες, γούσταρα πολύ. Ξαφνικά, είχα έναν λόγο – πέρα από το κοπτοραπτικό βίτσιο – να διαβάζω εφημερίδες. Φρέσκες, ζουμερές, χωρίς κλισεδούρες και κατευθυνόμενες λαλακίες.
Θα πέρασε κάπου ένας χρόνος στο έτσι. Κάθε Πέμπτη, πάνω στον κοπτοράπτη υπήρχαν 2-3 φριπρεσάκια. Τα φυλούσα για να ριλαξάρω στο... διάλειμμα της «γαζώτριας».
Στον χρόνο επάνω διέκρινα μια γλυκιά (ακόμη) βαρεμάρα, μια χαριτωμένη (ακόμη) κούραση.
Εννοείται ότι τότε (ακόμη) πίστευα ότι τα φριπρεσάκια είχαν κερδίσει το στοίχημα των εντυπώσεων στο 100% και της ουσίας στο 70%.
Τα κείμενα δεν μύριζαν ναφθαλίνη και «γραμμή», τα εξώφυλλα σε έκαναν να χαμογελάς, ακόμη και τα λεγόμενα... σοβαρά θέματα ήταν «ραμμένα» έτσι που να αφορούν όλους.
Πάνω στον οίστρο τους για στροφή στα νιάτα και την τεχνολογία, αγκάλιασαν τους bloggers, τους έδωσαν και τεχνολογική «ομπρέλα» να μπουν από κάτω και όλα έμοιαζαν πολύ... ντάξει, ξηγημένα, ελευθέρια.
Πάνω στα δύο χρόνια, άρχισα να μαθαίνω για τις πρώτες απομακρύνσεις συνεργατών (ναι, εδώ ο όρος «απόλυση» δεν υπάρχει), ενώ η βαρεμάρα, βδομάδα με τη βδομάδα, δεν ήταν πια ούτε χαριτωμένη, ούτε γλυκιά. Ήταν απλώς εκεί. Εμφανής.
Και προχθές εκεί μεταξύ ξηλώματος και γαζιού, πληροφορήθηκα τα πρώτα κρούσματα λογοκρισίας.
Τα οποία προσγειώθηκαν στο κεφάλι γνωστού blogger.
Και εκεί συνήρθα. Μάζεψα τα φριπρεσάκια πάνω από τον κοπτοράπτη, μάζεψα τα ξέφτια και τις κλωστές κάτω από τον κοπτοράπτη και όλα μαζί τα οδήγησα προς την έξοδο.
Ελπίζω να μη με μηνύσει κανείς, επειδή παστρικά και χωρίς περιστροφές του λέω ότι δεν θα μπω στη διαδικασία να τον διαβάσω ξανά.
Και εννοώ από μερικούς να καταλάβουν ότι αυτή η καραμέλα «υπάρχουν πράγματα που λέγονται, αλλά δεν γράφονται», δεν συγκινεί πια ούτε τις αγράμματες κοπτοραπτούδες...

ΥΓ.: Είχα πει ότι σήμερα θα γράφαμε καμιά προεκλογική αηδία να χαχανίσουμε λίγο. Αλλά θέλω ν’ αγιάσω και δε μ’ αφήνουν... Τέσπα, θα επανέλθω...

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: jeremiaheads.com