Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Ο βαθμός της ημέρας (και μια ιστορία στις "Προσωπογραφίες")

Για πολλά χρόνια, συνήθιζα κάθε βράδυ να βάζω βαθμό σε κάθε μέρα. Εσύ ήσουν καλή, εσύ ήσουν ήρεμη, εσύ ήσουν σκατά -να πας και να να μην ξαναγυρίσεις-, εσύ ήσουν υπέροχη. Ανήμερα Πρωτοχρονιάς, εκεί που το body count της γαλοπούλας είχε χτυπήσει ρεκόρ και άπαντες κείτονταν τέζα σε καναπέδες, μπερζέρες, κρεβάτια και χαλιά, βούταγα το καλαντάρι και τα τσιγάρα μου, κλεινόμουν ήσυχα – ήσυχα στην κουζίνα και τις μέτραγα. Τόσες οι καλές, τόσες οι παράξενες, τόσες οι σιχαμένες. Συνήθως, δεν «έκλεβα» στο ζύγι. Άντε καμιά φορά τις «ήσυχες» μέρες να τις μέτραγα για «καλές» ή «υπέροχες» και κάπως έτσι ο ετήσιος απολογισμός έβγαινε υπέρ μου (σαν τον ερωτευμένο, που μαδάει τη μαργαρίτα, στο τέλος του περισσεύει φύλλο και τσαμπουνάει «μ’ αγαπάει και μένει και ένα», τέτοιαι μαλακίαι...).

Τη συνήθεια αυτή, μετά από καμιά δεκαετία, την έκοψα στις 16 Φεβρουαρίου. Μαχαίρι. Και το καλαντάρι το ξαπόστειλα οριστικά στις 30 Αυγούστου. Για πρώτη φορά, πατημένα 33 (μάλλον φταίει η ηλικία) σταμάτησα να μετράω. Όσο και να «κλέψω» φέτος, το ’11, θα είναι - και όχι μόνο για 'μένα, δυστυχώς - για πάντα ένα διπλό σουγιαδάκι που δεν ξέρω πότε ακριβώς θα βγάλω απ’ την πλάτη μου.

(Γενικώς, τον αριθμό «11» τον σιχαίνομαι, αλλά αυτά είναι για άλλη ώρα).

Ακόμη κι έτσι, πάντως, τις προάλλες – και αν συνέχιζα να... βαθμολογώ τις μέρες – ήταν μία εξαιρετική μέρα, ή για την ακρίβεια μία ζεστή και ενδιαφέρουσα νύχτα.

Στο "Black Duck, έναν πολύ όμορφο χώρο, στη Χρήστου Λαδά, μαζευτήκαμε κάμποσοι φίλοι, για τις «Προσωπογραφίες», ένα βιβλίο που ήρθε να σφραγίσει τον 3ο χρόνο της λειτουργίας του πολυχώρου.

Σ’ αυτό το βιβλίο – τ’ ορκίζομαι, όμως – θα διαβάσετε υπέροχες ιστορίες, πραγματικές ή «πλεγμένες», από γνωστά και μη ονόματα, κείμενα που δύσκολα ξεχνιούνται, που ζορίζουν, που σε κάνουν να χαμογελάς ή να τρέχεις για χαρτομάντηλα, πάντως κείμενα αληθινά.

Αυτά τα λέω για τις ιστορίες των άλλων. Για τη δικιά μου δε λέω λέξη, γιατί σχεδόν δεν μου ανήκει (ειδάλλως, θα ‘χα αρχίσει τις ντροπές και τα «καλέ μη, δεν πρέπει, δεν είναι σωστό». Ανήκει στη Σταυριάνα και στο «ανίψι» μου, τη Μαριλένα, που είναι σταθεροί χορηγοί καλών ιστοριών. Εγώ απλώς άκουσα και έγραψα (ε, έβαλα λίγο κι απ’ το προσωπικό μου ζόρι μέσα).

Και εδώ αρχίζουν οι ευχαριστίες. Κατ’ αρχάς στην κυρία Ζαχαρούλα Λαδά που με έβαλε στη σκέψη για τη δημιουργία μίας τέτοιας ιστορίας στις «Προσωπογραφίες». Κατά δεύτερον στην κυρία Ντόρα Ρίζου που με φιλοξένησε στο 3ο κατά σειρά βιβλίο του “Black Duck” και κατά τρίτον στην ομάδα που επιμελήθηκε τα κείμενα (με πρώτη και καλύτερη την κυρία Ρούλα Βαλακίδου) που με σεβάστηκαν και δεν «πείραξαν» ούτε μισή τελεία από το αγχωμένο κείμενο που τους έστειλα. Είμαι υπόχρεη!

ΥΓ1.: Δυστυχώς, ούτε εκείνο το βράδυ αποφεύχθησαν τα πηγαδάκια για τις ντροπές του Τύπου. Για τις ορδές των απλήρωτων, για τα καζάντια του Alter και της «Ελευθεροτυπίας», για το ότι και η τελευταία κουτσή σαρανταποδαρούσα ζητά από τους εργαζόμενους της να δουλέψουν τσάμπα.

ΥΓ2.: Απίστευτο! Η Νάνα Μούσχουρη μας κάνει κριτική. Με «βασιλικό γιαρέμ γιαρέμ και δυόσμο» κι από την άνεση της απουσίας.

ΥΓ3.: Τα χαιρετίσματα και τις ευχές μου και στην κα Γκολεμά. Όσο για τον φίλο που με mail με ενημέρωσε ότι τα παλιά κείμενα της Κοπτοραπτούς «συστεγάζονται» με εκείνα νέου αρθρογράφου, τον πληροφορώ ότι είμαι ενήμερη και να μην σκανιάζει. Πρόκειται, όπως μου εξήγησαν, για τεχνικό λάθος το οποίο θα αποκατασταθεί.

11 σχόλια:

monahikoslikos είπε...

Κι εμείς καλέ που μπορούμε να βρούμε τις προσωπογραφίες να σ' απολαύσουμε?

ΑΝΤΩΝΗΣ Σ. είπε...

καλοτάξιδες οι προσωπογραφίες σας.

Ανώνυμος είπε...

Θα θελα στ αλ΄γηθεια να μου πειτε κυρία Κοπτοραπτού υπάρχει κάποιο αφεντικό σας όλα αυτά τα χρόνια που να σεβαστήκατε; Ε; Κάποιον που να υπήρξε σχολείο για εσάς; Ε; Κάποιον που να θεωρείτε ότι πήρατε πράγματα απ αυτόν; Γιατί εγώ ξέρω πολλούς που σας εκτιμούν αλλά δεν βλέπω να τους εκτιμάτε κι εσείς

Κάποια που δεν σας ξέρει τελικά

Ανώνυμος είπε...

Και κάτι ακόμη εσείς που τα 'χετε τόσο πολύ με την αριστέρα και τους κομμουνιστάς το όνομα Κένταυρος σας λέει κάτι; Ε;

Το έταιρον 2,5 είπε...

Επειδή εσύ είσαι ντροπιάρα θα γράψω εγώ για την ιστορία.
Είναι από τις λίγες φορές που διαβάζωντας μία ιστορία έχω βουρκώσει δίχως να το καταλάβω.
Μπράβο Καλό μου άντε να βγαίνει και το 2ο

koptoraptou είπε...

@ Monahikos Likos

Αν σε βγάλει ο δρόμος σου στη Χρήστου Λαδά, μπες στο "Black Duck", πιες ένα καφεδάκι και ζήτα να στο φέρουν. Σε φιλώ και σ' ευχαριστώ!

@ Αντώνης Σ.

Μερσί, Αντώνη. Πάντα καλός.

koptoraptou είπε...

@ Κάποια που δεν (με) ξέρει τελικά

Ευτυχώς που δεν με ξέρετε... τελικά. Γιατί αν με ξέρατε, με τόσα "ε,ε,ε" θα σας είχα στείλει ξανά στο σχολείο. Για να μάθετε ότι "αφεντικό" έχουν τα τετράποδα. Κι ότι ο σεβασμός δεν επιβάλλεται, αλλά εμπνέεται. Κι ότι εκτιμώ πολλούς, αλλά ασπάζομαι λιγοστούς.
Με την αριστερά δεν έχω τίποτα, καλή κυρία. Έτσι που κατήντησε κανείς δεν μπορεί να έχει τίποτα μαζί της. Και για τους... κομμουνιστάς, όπως λέτε, με λάθος άτομο πάτε να ανοίξετε κουβέντες. Και το όνομα Κένταυρος, μου λέει 12ο Τάγμα του ΕΛΑΣ, Πελοπόννησος 1944. Α, και by the way ήτο παππούς μου. Να πάτε να διαβάσετε ιστορία, κυρία και να ξαναπεράσετε από εδώ. Κερνάω ταβόρ. Την καλησπέρα μου.

koptoraptou είπε...

@ Έτερον 2,5

Ντροπιάρα; Εγώ;;;; Ντροπή σου:) Και κρύβε λόγια. Θα χάσουμε τον εκδότη! Φιλιά, καλό μου.

agrampelli είπε...

το διπλό σουγιαδάκι,να το βγάλεις απο κει...μέτρα τις ομορφιές της ζωής και άσε τα "βρώμικα" να πάνε να χαθούν!

φιλια....και βάλε τον τόνο όπου θες;-)

stavroulazerva είπε...

Καλά Χριστούγεννα!!!

Side21 είπε...

Από καρδιάς εύχομαι
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ κι ο
νέος χρόνος να φέρει
υγεία, ευτυχία, ειρήνη, ηρεμία,
αγάπη, δύναμη και δημιουργία
σ' όλους τους ανθρώπους ...