"Στην Άνω Μουσουνίτσα"

Λογικά (και στατιστικά) να το δεις, με τόση μπουγάδα που ‘χουν ρίξει τα κανάλια με το Σάκη και το Γιουροβίζι, στον ύπνο μου θα ‘πρεπε να βλέπω μόνο τον Ρουβά.
Αλλά το υποσυνείδητο μου μάλλον δεν πάει καλά. (Για το συνειδητό δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να αμφιβάλλω). Έτσι, είναι κανά δυο βδομάδες τώρα που βλέπω στον ύπνο μου τον Καραμανλή ντυμένο στα λευκά, να κάνει τάι τσι χορευτικά κι αντί για το «Δις ιζ αουαρ νάιτ», να τραγουδά ένα παλιό – του Πουλικάκου νομίζω, δεν θα πάρω κι όρκο – που λέγεται «Στην Άνω Μουσουνίτσα».
Οι στίχοι είναι φανταστικοί και πιστεύω ακράδαντα, ότι αν στέλναμε κάτι τέτοιο στους μοσχοβίτες θα μας έκαναν 100 σαμοβάρια δώρο και τον Πούτιν ούτε που θα τον χέζανε. Η φιλενάδα μου η Τασία, επιμένει ότι πρέπει να το ψάξω, κάθε μέρα στο μέιλ, μου στέλνει φωτογραφίες με γκαραζότεκνα και φαντεζί γκόμενους, αλλά το όνειρο επιμένει.
Τις τελευταίες δύο μέρες έχω φέρει τούμπα Γιουνγκ, Φρόιντ και Γιάλομ (όχι κατ’ ανάγκην με αυτή τη σειρά), αλλά ο Καραμανλής κάθε βράδυ σκάει μύτη πρώτο μαξιλάρι πίστα και το τραγουδάκι μου γαργαλάει ευχάριστα τον ύπνο.
Συναδέλφισσα γαζώτρια με συμβούλευσε να κόψω τους καφέδες, τα ληγμένα ντεντλάινς και τον συγχρωτισμό με εκδότες, αλλά γιατρειά δεν βλέπω. Άσε που το τραγουδάκι έχει βαθύ νόημα και επειδή πάντα ήμουν άνθρωπος της περισυλλογής από τώρα το λέω ότι αν στέλναμε όχι μόνο τον πρωθυπουργό, αλλά σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο, μ’ αυτό το χιτ, θα είχαμε φάει πολλούς κώλους.
Θα μου επιτρέψετε – μπούμε δεν μπούμε απόψε στην πεντάδα – το άσμα να το αφιερώσω στον Monahiko Liko και τον Swell που σήμερα το πρωί με ψάχνανε να πιούμε καφέ, αλλά εγώ η γουρούνα μετά από τέτοιες διαταραχές ύπνου (και δουλειά να βάλω και στην τσέπη μου, άνευ πληρωμής βεβαίως βεβαίως) κοιμόμανε του καλού καιρού.
Επειδή ενδέχεται δε να μην το θυμούμαι καλώς το άσμα, πάσες διορθώσεις και επιδιορθώσεις δεχτές.

Στην Άνω Μουσουνίτσα

Μου κλέψαν την κατσίκα,

μου πήραν το γαϊδούρι

και ένα γιαουρτόμελο μου ρίξανε στη μούρη.

Με ζώσανε τα φίδια,

μου πρήξανε τ' αρχίδια

και τώρα τρώω μια σκορδαλιά

μπας και μου φέρει γούρι.

Λες να 'ταν ο από πάνω;

Ή μήπως ο από κάτω;

Όλη τη νύχτα καποιουνού του εσκίζανε τον πάτο.

Έτριζε το κρεβάτι του και χτύπαγε στον τοίχο.

Ο Θανασάκης ο χοντρός έκανε μπανιστήρι

κι εγώ μες στη χασούρα μου σκεφτόμουν χαρακίρι.

Ξεκίνησα πρωί - πρωί, να πάω για ραδίκια,

στο δρόμο καθώς πήγαινα, μασούλαγα φιστίκια.

Καθώς έβγαιν' απ' το χωριό,

να σου μπροστά μου η Μαίρη,

τι κάνεις, λέω, που ήσουνα;

και μου τραβάει μαχαίρι.

Σίγουρα τρελαθήκαμε,τι πράματα είναι τούτα;

και την καπέλωσα, που λες,

μ' ένα καφάσι φρούτα.

Καθόλου δεν της άρεσε, άρχισε να με βρίζει,

την έχωσα λοιπόν κι εγώ, σ' ένα σακί με ρύζι.

Φώναξε τώρα όσο θες, καριόλα, πουτανίτσα,

αυτά συνέβηκαν προχθές, που λες,

στην Άνω Μουσουνίτσα.

Λιποδιαλυτίκ - γλουτοανορθωτίκ

Αν είσαι λίγο ευαίσθητος άνθρωπος, μπορείς να παραφρονήσεις.
Από τη μία κάθε χρόνο το ίδιο χάλι. Απρίλη – Μάη μήνα πλακώνουν οι διαφημίσεις με τις χάπες, τις κρέμες, τα κέντρα αδυνατίσματος και τους ορούς κατά της κυτταρίτιδας και ένα ασυμμαζευτουάρ σκυλολόι να σου τάζει θεϊκούς κώλους (αδύνατους βεβαίως) και μέση δαχτυλήθρα.
Από την άλλη, έχεις όλον ετούτο τον μαγειρικό εσμό, εδώ να ψήνεται, αλλού να γίνεται η γλυκιά αλχημεία, παρέκει να μη συχωριούνται οι μπουκιές σου (που είναι και πολλές) και στη μέση να έχεις όλες αυτές τις σιχαμένες ψηλόλιγνες να σου εμφανίζονται με ξώβυζα, ξώπλατα και διαβολόστενα μες τη μούρη που να μη μπορείς να ησυχάσεις (εσύ, ο ευαίσθητος άνθρωπος που θες να παραφρονήσεις γιατί: θες να πάρεις τα χάπια για να γίνεις συλφίς, αλλά θες να κάνεις κι εκείνη τη συνταγή του Παρλιάρου με την όρθια μπανάνα, την οποία θα χλαπακιάσεις σαν λιμασμένος από καιρό. Αλλά μετά δεν θα χωράς, όχι στο τζην, ούτε στην κελεμπία του Ντέμη Ρούσου μετά τους Αφροντάιτις Τσάιλντ).
Και μέσα στον κακό χαμό, εκεί που δεν μπορείς να κάνεις δίαιτα γιατί τρέχεις που τρέχεις σαν τον Λούη όλη μέρα, μην ψοφήσεις κι όρθια δεν κάνει, σου σκάνε μες στη μούρη τα ρεπορτάζ για τις ανορεξικές.
Πες μου παιδί μου, πως σκατά γίνεσαι ανορεξικός; Και γιατί εγώ δεν τα καταφέρνω; Γιατί εσένα σου κόβεται η όρεξη μαχαίρι και εγώ μετά από δύο ώρες δουλειάς μόνο (!), θέλω να φάω το φαί μου, το δικό σου και τον μάγειρα μαζί;
Επίσης, θέλω να βρεθεί ένας (ΕΝΑΣ!) απ’ όλους αυτούς τους απατεώνες που τάζουν ότι χάνονται 20 πόντοι σε 10 μέρες και να μου εξηγήσει τα εξής (γιατί μου τα ‘χουνε κάνει τούμπανο πρωινάδικα, μεσημβρινάδικα και λοιπά κωλάδικα):
- Τι είναι οι κατεχίνες (έχουν καμία σχέση με τις δραμαμίνες);
- Γιατί όλες οι χθεσινές καλντεριμιτζούδες και σημερινές αισθητικοί δεν λένε «κυτταρίτιδα», αλλά «φλοιός πορτοκαλιού»;
- Ποιος παπάρας είπε ότι αν πίνεις πολύ νερό, αδυνατίζεις; (Σ’ εμένα μόνο ακατάσχετο κατούρημα φέρνει και φούσκωμα του θανατά!)
- Που σκατά είναι αυτό το 81% του κοινού που δοκίμασε την τάδε λιποδιαλυτίκ – γλουτοανορθωτίκ κρέμα και έμεινε ικανοποιημένο; Θέλω να το βρω για το ρωτήσω κάτι θεματάκια που ‘χω μαζέψει…
- Οι δίαιτες απευθύνονται σε νορμάλ ανθρώπους; Που τρέχουν και δουλεύουν ολημέρα; Ή σε κυρίες που ξύνουν ξυστό ξαπλωμένες και με έναν κύριο από την Αμαζονία από πάνω τους, να κάνει αέρα κοπανιστό στο βρακί τους;
- Πως είναι δυνατόν να δουλεύεις 16 ώρες την ημέρα και να πηγαίνεις γυμναστήριο τρεις φορές την εβδομάδα; (Πως;)
- Πως είναι δυνατόν να κόβεις τα τηγανητά, τις μασαμπούκες και τα ξύδια και να παχαίνεις; (Μόνο σ' εμένα συμβαίνει αυτό ή είμαστε πολλοί;)
- Πως ζουν όλες αυτές οι μουρλές που βγαίνουν σε λάιφ στάιλ τυπωμένες κλαπαρχιδιές και λένε ότι τρώνε όλη μέρα μια πατάτα και ένα μαρουλόφυλλο;

- Γιατί δεν συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό της Καγιά να τελειώνει τη μέρα της με επιδόρπιο ένα ξερό κράκερ; Τι λάθος μεγάλωνε η μάνα μου τόσα χρόνια;
- Πως θα ζήσω με τέτοιο ψυχοβγάλτη μεταβολισμό;
- ΠΩΣ ΚΟΒΕΤΑΙ Η ΟΡΕΞΗ; ΠΩΣ;;;;


Όπως γίνεται αντιληπτό, και από την αγωνία των ερωτημάτων που διατυπώνω, έκανα μια κυριακάτικη απόπειρα να καθαρίσω τη ντουλάπα. Γιου νόου. Ανεβάζεις χειμωνιάτικα, κατεβάζεις καλοκαιρινά. Και διαπίστωσα ότι το σπίτι μου έρχεται... στενό.
Βέβαια, είχα την απαίτηση να χωρέσω σε τζην που έχω από τα 17 μου (μη λέμε μαλακίες), αλλά σε γενικές γραμμές αισθάνθηκα μια δυσφορία, ένα στένεμα, ένα φέρτε μου τον Μαμαλάκη να τον δείρω που με τόσες συνταγές ήρθα και έγινα φοράδα.
Μόνη παρηγοριά η ζυγαριά (τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου) κι η Μανούλα («βρε παιδί μου, τόσες φορές που τα ‘χουμε πλύνει, μπήκανε κι αυτά!»).
Τα «αυτά» πάλι, είχαν άλλη άποψη γι’ αυτό και εχαρίσθησαν.


ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: i.ehow.com

Κάρπε ντίεμ άνευ εγχειριδίου

Τόσα εγχειρίδια κυκλοφορούν. Πως να γίνεις αφόρητα πλούσιος, πως να μεγαλώσεις το πουλί σου, πως να ξεφορτωθείς τον γκόμενο…
Αλλά δεν υπάρχει ένα! Ούτε ένα γαμημένο εγχειρίδιο που να σε συμβουλεύει πως ξεπερνάς τη φάση «ξερνάω δύο πίτσες στο πίσω κάθισμα». Ούτε ένα! Από πρώτο χέρι, εγγυώμαι ότι είναι η φάση που όλα τα βρίσκεις σκανδαλωδώς γελοία και ταυτόχρονα έχεις μια άγρια διάθεση για χάχανα και στεγνό χαβαλέ ακόμη και σε κηδείες που λέει ο λόγος. Είναι η φάση που αισθάνεσαι ότι κανείς δεν θέλεις να σε πάρει στα σοβαρά, γιατί θα χαθεί όλο το νταβαντούρι, όλη η μαγεία του «κάνω τον μαλάκα», γιατί άμα το πάρω σοβαρά θα πέσουν φάπες και θα με κλείσουν επί βιαιοπραγία.
Χθες το μεσημέρι, στην ίδια πάντα φάση, παρακολουθούσα Άννα Δρούζα σε απευθείας σύνδεση με την κηδεία – Θεός σχωρέσ’ την – με τον γάμο της Μπεάτας Ασημακοπούλου και φυσικά στυλώνομαι να δω αυτόν τον εσμό των ερωτήσεων τύπου «πως αισθάνεστε που πέθανε η μαμά σας». Α, τέτοιο πατιρντί ούτε στην υπόθεση Παυλίδη, ούτε καν στο ταρατατά Σίκατσεκ.
Όπου βγαίνει ο υιός συχωρεμένης Μπεάτας, κλείνει μάτι – σοβαρολογώ! – στην κάμερα, σου πετάει δυο τρία «όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που πέθανε» και δεν έχεις λόγια. Θέλω να πω δεν φταίει πάντα ο φονιάς: εκεί που πάει να βγάλει δάκρυ και συναίσθημα, να του βγαίνει κάποιος, πιο χύμα απ’ αυτόν και να του κάνει το μελόδραμα νιανιά.
Έτσι, νιανιά, τα θέλω τώρα τελευταία όλα. Μη μου εμβαθύνεις, μη με ταλαιπωρείς, πάρε τη βαριοπούλα τηλεπαρουσιαστή, παρηγοριά μου εσύ, την ώρα του μόχθου κι έλα κάν’ τα μου όλα καλοκαιρινά.
Ταυτοχρόνως με τη Δρούζα παρακολουθούσα τη σύζυγο του ημι-εργοδότη μου με λαδωμένο μαλλί να περιφέρεται σαν την Κλεοπάτρα από κοπτοράπτη σε κοπτοράπτη, να δίνει συμβουλές για όλα (από ποδάγρα μέχρι ταντρικό σεξ) και όλοι να την αγαπούν, γιατί είναι ζημιάρα γυναίκα και ξέρει από καλό λάδι. Τι να θέλω η μπαγλαμού, μετά από μια τέτοια μέρα, όχι πες μου!
Να μου αναλύσεις τι θα δείξει η κάλπη στις ευρωεκλογές; Αν θα ξαναβγεί ο Σόμπολος στις δημοσιογραφοεκλογές; Ή αν ο Καραμανλής είναι έτοιμος για το νταμπλ;
Μίλα μου για το καναρινί φόρεμα της Καγιά, βγάλε και πέντε ταλαίπωρες να ασχολούνται μαζί της επί τρίωρον και δεν θέλω ούτε να πληρωθώ το μηνιάτικο μου.
Που ήρθα και έπηξα στις χλαμύδες πασχαλιάτικα και τώρα θέλω να μάθω ποιανής το μαλλί κάηκε, ποιανής το μυαλό τσουρουφλίστηκε, ποιος χαστούκισε ποιαν και τέτοια κατεψυγμένα να δροσίζομαι.
Τα έχει η Νάντια με τον Γρηγόρη; Πότε θα παντρευτεί η Φαίη; Τι έπαθε η Μιχαλονάκου και της φταίει το σύμπαν; Που έκανε Ανάσταση η Βατίδου; (Θα πάρω δώρο του Πάσχα ή δε γαμείς, να μη ρωτήσω;); Είναι κληρονομική η κυτταρίτιδα ή τσάμπα τρώει η ξαδέλφη μου τα λεφτά της στις μεσοθεραπείες (δεν τα δίνεις σε ‘μένα ξαδερφάκι που δεν πήρα δώρο; Η κυτταρίδα θα σου μείνει, εγώ πάλι όχι).
Νομίζω ότι μου πάει αυτή η φάση. Κι αν δεν συμβεί κάτι πολύ μακάβριο – να γίνει πρωθυπουργός η Παπαρήγα, ας πούμε – θα μείνω εδώ για πάντα. Χέσε και το εγχειρίδιο. Θα κάνω κάρπε ντίεμ. Δεν μπορεί όλο και κάτι θα πιάσω, που ελπίζω να μη λήγει σε μονό αριθμό.

Αστερίσκος: Σχεδόν γαϊδουρινά εξαφανίστηκα και δεν ευχήθηκα χρόνια πολλά και τα λοιπά. Με το Πάσχα έχω ένα θέμα άλυτο και απολύτως προσωπικό χρόνια τώρα. Ελπίζω να περάσατε καλά όλοι, να γυρίσατε στρογγυλοί και ροδαλοί και να τρέχετε πλέον σε Prinou και Μεντί Ζενές για να μη γίνουνε κι αυτοί οι καψεροί κλέφτες!


ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: store.puppeteers.org

Όλα τέλεια (στο Στρουμφοχωριό)

Αυτό που όλοι πέφτουν από τα σύννεφα, μπορεί να με κάνει τρελή. Είχε λέει σελίδα στο Διαδίκτυο ο νεαρός που μπούκαρε στον ΟΑΕΔ ζωσμένος με κουμπούρια. Γιατί άραγε; Από τα σύννεφα πέφτουν και οι τρελόγιατροι και οι εκφωνητάδες.
Μα αφού όλα είναι τόσο ωραία στη ζωή μας, γιατί άραγε να υπάρχει κόσμος που θέλει να ανατινάξει 10 οικοδομικά τετράγωνα για να ‘ρθει στα ίσια του;
Έλα μου ντε…
Εδώ τον διπλανό μας στο λεωφορείο τον βλέπουμε σαν εχθρό και του απευθυνόμαστε σα να είναι το σκατό μας.
«Κουμπωμένοι» μπαίνουμε, «κουμπωμένοι» βγαίνουμε. Κρυόκωλοι, αγέλαστοι, αγενείς, νομίζουμε ότι οι άλλοι μας χρωστάνε, ότι μας έχουν κάποια υποχρέωση.
Σαν κάτι ανορεξικές κλανιές της Αρείας φυλής τριγυρίζουμε και κοιτάμε με μισό μάτι τον μετανάστη, τον τσιγγάνο, τον ζητιάνο.
Διότι εμείς είμεθα καλύτεροι.
Κι οι κανάλες τη βιολάρα τους. Ο «πακιστανός», ο «γεωργιανός», ο «τύπος από την Αμπχαζία», ο «κομπλεξικός», ο «ψυχάκιας».
Αυτά δεν είναι ειδήσεις. Πολυβολεία ταμπέλας είναι, αλλά για τον μαλάκα τον Έλληνα και τον Ελληνάρα σπανίως θα ακούσεις κακή κουβέντα από τους ανυποψίαστους κατοίκους του Στρουμφοχωριού.
Οι οποίοι εκεί! Έχουν μείνει με την απορία. "Μα γιατί;"
Σωστά. Αφού όλα είναι τέλεια.


Πι Ες: Γιορτάρες μέρες έρχονται θα μου επιτρέψετε να κάνω ένα δωράκι και να προτείνω δύο βιβλία, έτσι για να φχαριστηθεί η ψυχούλα μας. Και τα δύο του Σεπούλβεδα είναι. «Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης» είναι το ένα και η «Ιστορία του Γάτου που έμαθε έναν γλάρο να πετάει» είναι το άλλο. Διαβάστε τα και θα με θυμηθείτε.

Fucking railways!

Παίρνω φόρα και χτυπώ το κεφάλι στην πόρτα του τρένου. Ναι, του τρένου! Το ότι οι ελληνικές συγκοινωνίες τον «παίζουν» κανονικά, το ξέρω χρόνια τώρα. Γι’ αυτό και πάντα πίστευα ότι το τρένο είναι το μόνο αξιόπιστο και απολύτως απαραίτητο μέσο. Έλα, όμως, που θυμήθηκαν μεσούσης της σεζόν να κάνουν έργα τα χρυσά μου στον ηλεκτρικό. Και για να φτάσει κανείς στην ώρα του πλέον στη δουλειά του, στο γκόμενο του, στον κολλητό του πρέπει να ‘χει κάνει τάμα δύο 24ωρα πριν.
Μέρες τώρα, βλέπω αλλόφρονες τουρίστες με αμαξίδια, βαλιτσίδια και λοιπά συμπραγκαλίδια, να μπαίνουν κύριοι στην Ομόνοια, ελπίζοντας ότι σε ένα 25λεπτο, βία μισή ώρα θα είναι στον Πειραιά. Και να καταλήγουν ημίτρελοι να τσιρίζουν στο Μοσχάτο ότι θα χάσουν το πλοίο!
Πριτς! Εδώ θα κάτσεις, κερατά, μαζί μου να καείς. Και να σου μείνει και το εισιτήριο ενθύμιο από το Ελλαδιστάν.
Διότι, βλέπεις ο οδηγός βγάζει εκεί μια ανακοίνωση να βρίσκεται, ότι θα σημειωθεί καθυστέρηση και ότι ο συρμός διέρχεται άνευ στάσης στο Θησείο. Δεν σου λέει, όμως πόση ώρα ακριβώς θα είναι αυτή η γαμωκαθυστέρηση. Όοοχι! Σ’ αφήνει να μαντεύεις, να παίζεις με τα νεύρα αυτών που έχεις στήσει, να ανοίγεις κουβέντα με τους άλλους τρελαμένους με ‘σένα, να κάνεις καινούριο ρεκόρ στο «φιδάκι» στο κινητό και άλλα τέτοια εκπαιδευτικά.
Και καλά να ξεκινήσεις πρωί πρωί που είναι σφιχτά τα γάλατα και κάνουν πάρτι οι μισοκοιμισμένοι. Αλίμονο σου, αν ζητάς να επιστρέψεις σπίτι σου το μεσημέρι από την Ομόνοια.
Τα βαγόνια των συρμών είναι γεμάτα με ανθρώπινα τσαμπιά που κρέμονται από παντού.
Έλεος, ρε πούστη!!! Θέλετε, λέει, να κάνετε τον ηλεκτρικό πιο αθόρυβο και πιο γρήγορο, αλλά βάλτε κι έναν ενισχυτικό συρμό, γαμώ τον ζωδιακό μου κύκλο, γαμώ!
Τρεις εβδομάδες τώρα, ξέρω ότι μεταξύ πρώτης και πέμπτης στάσης θα ακούσω κάποια τσιρίδα τρόμου από πίσω, μπροστά, δίπλα, πάνω μου!
Κάποιος ελαφροχέρης θα ‘χει βουτήξει το πορτοφόλι, το κινητό, το φάιλοφαξ (!), το ταμπόν (;;;) κάποιας κυρίας παύλα κυρίου και μέσα στο γενικότερο σύσκατο, θα γίνεται της τρελής με: κυρίες που κυνηγούν Πακιστανούς, κυρίους που προσπαθούν να βάλουν τρικλοποδιές σε τσιγγάνους, πιτσιρικάδες που πολύ τη βρίσκουν να κυνηγάνε πρεζόνια. Του βρακιού το πανηγύρι, κοινώς…
Πλιζ, πλιζ, πλιζ! Έκκληση κάνω η γυναίκα: είναι κρίμα Σαρακοστή πράμα να κολαζόμαστε με βρισίδια ολημερίς και ολονυχτίς στα ρημαδοτρένα! Πάει χαμένη και η νηστεία, μάνα μου!
Η μόνη που ενδεχομένως θα μπορούσε να εκτιμήσει αυτό το χάλι είναι η μακαρίτισσα η Καρένινα. Με τέτοιο ντιλέι στα δρομολόγια, δεν μπορεί! Θα το ξανασκεφτότανε να πέσει…


ΥΓ1.: Κυρία, μιας κάποιας ηλικίας (και υστερίας) μου έστειλε το γραπτό της για να με μαλώσει που το ‘χω ρίξει στην τεμπελιά και που δεν παίρνω… θέση για τα τηλεοπτικά…μαχαιρώματα (Μάνεση, Κακαουνάκη, Καγιά, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα). Εκεί που έκλασαν τα μαχαίρια, δηλαδή, προέκυψαν τα εν λόγω μαχαιρώματα.
Μαντάμ ή που με υποτιμάτε ή που δεν είστε τόσο μαντάμ και παίζετε παιχνιδάκια. Αν νομίζετε ότι ο κόσμος κοιμάται και ξυπνάει με αυτά, με τρομάζει το γεγονός ότι ψηφίζετε. Αρκετά με το σκατατζίδικο και αν δεν με ξαναπροτιμήσετε κυρία, θα ξαγρυπνήσω κανά δυο βράδια, αλλά θα το αντέξω.

ΥΓ2: Ζητώ ταπεινά συγνώμη που δεν απαντώ στα – όπως πάντα – πετιμεζάτα και καραμπουμπούμ σχόλια σας. Από τη μία ένα προβληματάκι υγείας, από την άλλη μία ψιλή μελαγχολία και στη μέση ένα τρελό πατιλίκι στο κοπτοραπτείο, με αναγκάζει να βλέπω και να μην απαντώ, που δεν είναι και του χαρακτήρος μου. Είναι όμως μια καλή ευκαιρία για να κάνω «ντου» στα δικά σας τα blogo- σπιτάκια.

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: cityofathens.gr

Αδέσποτη μαργαρίτα

Μέσα στη γενικότερη άρνηση, πήγε και άνθισε μια μαργαρίτα - στο θεό της κι αυτή! – που; Στο σιφόνι του μπαλκονιού μου, γλείφοντας λίγο και τη σωλήνωση που με χωρίζει με τον από πάνω.
Και να πεις ότι δεν καθαρίζω τα μπαλκόνια; Τα γλείφω κάθε τρεις και μία με νερά και με χλωρίνες και τα συναφή.
Τόσες γλάστρες γύρω γύρω και η ρουφιάνα η μαργαρίτα πήγε να δέσει τη ζωή της, μεταξύ σιφονιού και σωλήνωσης.
Πίστευα ότι με την παλαβομάρα του Μάρτη, μία ζέστη, δύο κρύο, σαρανταδύο παγωνιά και ξεροβόρι, θα το βάλει κάτω και θα υποκύψει.
Η ρουφιάνα, όμως – και είναι και μωβ – δε λέει να εγκαταλείψει και έχει προσκολληθεί εκεί, κάπου μεταξύ σωλήνωσης και σιφονιού και κάθε πρωί μου βγάζει περιπαικτικά τη γλώσσα, γυρίζοντας προς τον ήλιο.
Το τσουλάκι, όταν κάνει πολύ κρύο, δε πα’ να έχει ήλιο, κλεινει τα φύλλα της και το κόβει στον ύπνο. Σου λέει, χαζή είμαι, να ξεμυτίσω τώρα; Άντε γεια!
Σχεδόν τη βρίσκω κάθε πρωί να τη χαζεύω, έτσι που ‘ρθε με το ζόρι και προσκολλήθηκε στη λοιπή ζούγκλα του μπαλκονάτου κήπου μου και με τσιριμπίμ τσιριμπόμ διάθεση περιπαίζει τις τριανταφυλλιές μου που καήκανε από το πέρα δώθε του καιρού.
Είμαι ντιπ γκαγκά με τη τεχνολογία και μέχρι να φωτογραφίζω, να σκανάρω και ανεβάζω δικές μου φωτό στο «ραφείον» ελπίζω ότι θα μου κάνει τη χάρη να επιμείνει εκεί, στη σωλήνωση που της ήρθε να ξεφυτρώσει.
Πλέον κάθε που τη βλέπω, μου ΄ρχεται στο μυαλό εκείνο το μότο της συντρόφισσας Τσούχτρας: «Από περιέργεια υπάρχω κι από καραγκιοζιλίκι».
Έτσι κι η μαργαρίτα μου, το πιο πολύτιμο της τυποποιημένης βεράντας μου.
Έτσι κι οι υπόλοιποι. Ευτυχώς…

(Το κείμενο πάει σούμπιτο αφιερωμένο στο Θεουλίνι. Και επειδή τη μαργαρίτα θα τη μεταφυτέψω, τα πρώτα παιδάκια – της μαργαρίτας – θα της τα στείλω πακέτο).

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: www.freewebs.com

Νιξ μπουζούκι...

Συνήθως η άνοιξη είναι μυστήρια εποχή για μπαρμπάδες, ερωτευμένους, αρρώστους και μωρά παιδιά. Ειδικώς αυτά που περνάνε ιωσούλες. Εσχάτως αποδείχθηκε και για κοπτοραπτούδες, άγνωστον γιατί.
Πάνω που είχα φάει και την ουρά του γαϊδάρου, που ζόρια στον ορίζοντα δεν υπήρχαν άλλα – φαινομενικώς, δηλαδή – με πιάσαν οι σπαρίλες μου.
Ξέρεις, είναι σαν να μην κιοτεύεις την ώρα που ο λέων έχει ανοίξει το στόμα του και έχει βάλει την κεφάλα σου μέσα και να κωλοκάθεσαι ανήμπορος την ώρα που ο λέων τα τίναξε… Μυστήριο πράγμα ο εγκέφαλος.
Όπως και να ‘χει για να πούμε και κανά νέο, τα περί μπουζουξίδικου και μπουζουκίου, ξεχάστε τα.

Ούτε το «Μινόρε της Αυγής» με μέθοδο μελόντικα δεν μπόρεσα να βγάλω.
Τουλάχιστον, δοκίμασα, ένεκα που έβλεπα ότι στο ψαλίδι άλλοι είναι πιο μαέστροι από μένα…
Έχεις εκπομπή; Χραατς! Δεν έχεις!
Έχεις λεφτά; Νομίζεις. Είναι που δεν είδες τις ψαλίδες τους.
Ας μην τα πολυλογούμε. Αφού ξύθηκα αρκετά – κι εγώ και το μπουζούκι – επιστρέψαμε. Εγώ, δηλαδή, γιατί το μπουζούκι θα το «σκοτώσω». Τι να το κάμω; Κάθε που το γρατζουνάω τα γατιά της γειτονιάς, αλλάζουν γειτονιά.
Άσε ανοιξιάτικα μην έχουμε και τετράποδα θύματα…
Καλώς σας βρήκα!